Tunay na Pagtalima

Tunay na Pagtalima

Isa akong manlalakbay.

Hayaan Mo, Panginoon

Na aking marating ang paroroonan

Sa tulong mo’t gabay…. RVM

 

Ano nga ba ang mas malalim na kahulugan ng pagtalima sa Panginoon? Deep. Deep nga. Kasi nga naman, mahirap na ngang intindihin yung kahulugan ng malalim, nilagyan pa ng –mas-. Kung susuriin, kung may malalim na kahulugan ang pagtalima, may mababaw rin, at ang huli bagamat naturingan, ay hindi totoong pagtalima. Ang sabi: “Kung mahal mo ako, sumunod ka sa mga alituntunin ko.” Gustuhin man natin o hindi, masukal ang ibig ipahiwatig ng Panginoon sa kaniyang tinuran. Kung tatanungin natin ang sarili, “totoo bang sumusunod ako sa Panginoon?”— para na rin nating inaalam kung wagas ba ang pag-ibig natin sa Kanya, dahil walang tunay na umiibig na hindi sumusunod, yaong nakapokus lamang sa kaniyang mga kagustuhan at naisin. “Kung mahal mo ako, makakaramdam ka ng umaatikabong heartbeat at palpitations tapos hindi mo mamamalayan na sumisigaw ka na ang Halleluiah at pajump-jump pa.” – Hindi po iyon ang sinabi ng Bibliya. Maaring manipestasyon lamang iyon, pero hindi doon natatapos ang lahat, at wala rin akong intensyong uyamin ang paraan ng pagsamba ng iba nating kapatid. Ang pag-ibig ay may kaakibat na pagpapasya, iyon ang gusto kong tumbukin. Hindi ito nananatili sa antas lamang ng pandama, dahil kadalasan, sa nararamdaman natin tayo pumapalpak. Sa madali’t sabi, kung mahal natin ang Panginoon, kailangang piliin natin Siya. Bagamat usong-uso ang terminong “fall in love” – yung kailangan may “blag” at dahil sa pagkauntog lovestruck ka na sa isang tao — sa ating Panginoon, hindi ganoon. Kung ganoon, e di lagi na rin gagamitin “nag fall out of love na kasi ako eh” upang tapusin ang isang ugnayan. Kahit sa pagmamahal sa ating kapwa ay Kailangan ng matinding pagpapasya — ang wagas na pag-ibig sa ating kapwa ay pinipili din. Kailangang may kaakibat na pagpapasya habang tayo’y gising at alert ang ating mga mental faculties. Si Hesus nga pinili Niyang umibig sa atin, ginusto niya iyon, bagamat alam Niyang kamatayan ang kapalit. Ganoon tayo kahalaga, sukdulan mang itakwil Niya ang kaniyang sarili upang ang plano ng kaniyang minamahal na ama ay maisakatuparan. Mahal Niya ang Kaniyang Ama at Siya ay tumalima. Tayo, mahal nga ba natin ang Diyos? Kung nakabase lamang sa ating nararamdaman ang pag-ibig natin, madali itong pumusyaw. Sa buhay ng isang mananampalataya, may mga panahong hindi maiiwasan na para bang boring, na para bang hindi natin ma-feel ang presence niya, kumbaga, iyon bang mga panahong mapapatanong tayo ng, “Lord, anjan ka ba’t nakikinig sa mga panalangin ko?” Kahit nga sa buhay ni Job, dumating ang ganoon, yung kawalan ng excitement. Imagine, sa loob ng 37 chapters habang siya ay kinukutya, tinutuya at napapaligiran ng mga langaw na nagpipiyesta sa naaagnas niyang balat, hindi umimik ang Panginoon. Nagparamdam na lang siya pagdating ng Chapter 38. May mga panahong para bang malayo siya. Kung emosyon lang ang nagpapagana sa ating pananampalataya, malolobatt tayo. Pero salamat pa rin sa Panginoon dahil binigyan Niya tayo ng kakayahang magpasya, na panghawakan ang pangakong nabitawan na natin, na: “Susunod ako, Panginoon, ano man ang mangyari!” – boring man o exciting, masaya man o may dusa! Tanong ni Hesus kay Pedro, “Mahal mo ba ako?” Tatlong beses. Medyo nakulitan nga si Pedro dahil sa pangatlong beses, mababanaag ang pagdaramdam sa kaniyang tugon. Ikaw ba naman ang tanungin ng tatlong beses at paulit-ulit. Pero kung titignan natin, mabuti talaga ang Panginoong Hesus. Bakit? Kasi kung ordinaryong tao lang Siya, siguro panunumbat na at paniningil ang inabot ni Pedro noon — si Pedro na tatlong beses itinakwil ang kaniyang Guro. Pero ang tanong ay patungkol sa pag-ibig. Bakit? Dahil ang pag-ibig ang susi sa pagtalima, sa pagsunod sa yapak ni Kristo. Alam ni Hesus na katakot-takot na hirap ang dadanasin ni Pedro sa mga susunod na pagkakataon matapos ang usapang iyon, kaya’t bagamat alam ng Panginoon ang sagot, ang interogasyon niya ay para na rin sa ikasesemento ng desisyon ni Pedro, upang gumawa si Pedro ng pasya na talagang panghahawakan niya, hindi lamang dahil may spiritual euphoria siya noon dulot ng pagkakita uli sa kaniyang Guro, ngunit dahil pinili niya buhat noon na sumunod sa Panginoon ipako man siya sa krus nang patiwarik, gaya nga ng kinahinatnan niya. Ang pagtalima sa Panginoon ay dahilan upang tayo’y makaranas ng mga pagsubok sa buhay, dito sa mundong ibabaw. Hindi mamahalin ng kadiliman ang liwanag. Mahirap magpatuloy bilang anak ng Panginoon. Nariyan ang ile-label ka na corny at cheesy at panatiko, bobo, linear mag-isip, makitid ang utak — dahil na rin sa pinanghahawakan mo ang kaniyang Salita, at hindi maiiwasang may mga taong hindi ka maiintindihan. Kasama lahat yan sa ating buhay, at kasama rin sila sa ating dapat mahalin, kaya kailangang masigurado ng Panginoon kung kumusta na ang ating pag-ibig sa Kanya. Sa panahon ng hirap, kumusta ang ating pag-ibig? Susunod ako pero… ay nagpapakita ng kontradiksyon. Maraming beses ko na ring sinabi ang bagay na iyan, ngunit hindi pala dapat ganun. Ang “pero” ay lumilitaw dahil na rin sa labis na pagmamahal sa sarili, kaysa sa Diyos. Yung ang mababaw na khulugan, at ang mas malalim ay ito — ang pagtatakwil sa sarili, pagpasan sa iyong krus, at pagsunod sa yapak niya.

One thought on “Tunay na Pagtalima

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s