Pakpak

Standard

pakpak

May ibong nakasumpong ng punong mayabong,

iba’t ibang kulay ang kaniyang mga dahon.

At, sa mga sanga, mayroon siyang alpombra

ng lumot na malambot at nagbibigay ginhawa,

habang sa kaniya’y dumadampi ang hanging mahiwaga.

Lumipas ang mga araw at may mga bulaklak

na walang anu-ano’y nagsisipaghalakhak.

Sa kanilang kuwentuhan siya ay nakaabang,

hanggang sa isang umaga ay biglang dumaan

ang katahimikan, na tila may sanggol na natutulog,

maging ang kaluskos ng langgam ay nakabubulabog.

Ang punong mayabong, sa isang saglit

ay biglang nagsuot ng koronang matamis.

May nakasumpong sa ibong marikit

na sa kaniyang palasyo’y laging umaawit —

nakaka-akit siyang pagmasdan sa tuwi-tuwina,

at nakakahalinang pakinggan ang kaniyang mga tula.

Tila nalito ang taong sa di kalayua’y nakikinig

kung ang awit ba’y galing kaya sa ibang daigdig.

At nangyari ngang bahagya siyang nakalimot

sa mga bagay na tunay ngang nakayayamot.

Kapahingaan ang nasumpungan, bukod sa ibong

dinala niya sa bahay upang gawan ng kahon.

Dahil sa pakiwari niya’y ito’y nag-iisa,

at lubos na nangangailangan sa kanya —

inangkin nito ang ibon at hinandugan ng hawla.

Sa kaniyang bagong tahanan, nawala ang biyaya

ng kalikasan, kaya’t siya rin ay nag-iba.

Ang ibong palangiti ay kinumutan ng pighati —

at ang awit ng tuwa ay napalitan ng dalamhati.

Ang kulay na matingkad, biglang nagdilim,

kaya’t naghangad ang ibon ng makakapiling.

Samantala, dahil sa lungkot na dala ng mga awit niya,

ang tao’y nagbigay sa ibon ng makakasama —

samakatwid ay nagdala ng isa pang bihag sa hawla.

May dalawang ibon at sila’y nangungulila

sa halik at yakap ng hanging sinasariwa

ang kanilang gunita noong sila’y malaya pa —

noong mga panahon na sila ay may pakpak pa.

Ang sabi nila: “Aanhin ang pakpak,

kung hindi maiunat upang sukatin ang ulap? “

“Aanhin ang kalayawan upang mangarap

kung maging ang katotohana’y ‘di mayakap?”

Sa lilim ng kisame at ng bumbilyang buwan,

Kung hindi maiunat upang sukatin ang ulap?”

Kung pati ang katotohanan ay hindi mayakap?”

sa paraiso na kanilang kinahinatnan,

hindi nagtagal may dalawang ibon na nagka-ibigan

at may dalawang pobreng nakasumpong ng kalayaan.

Pagkat maging ang kulungan ay may pintuan din, at

maging ang kalungkutan ay may ngiting nililihim.

Sa pag-ibig ng dalawa na mapagpalaya,

nalipad nila ang kalangitan ng kanilang diwang

pinag-isa ng kahirapan at pagtitiis,

maging ang kamatayan ay wala nang bangis.

Kanilang natutunan na mamuhay nang may pagpapahalaga,

sa kung anong biyaya na dumampi sa kanila.

Bagamat sila’y gapi sa tingin ng iba,

sa piling ng bawat isa’y wala nang alinlangan pa.

Maghihintay sa panahong itinakda ng tadhana,

dumating man ito o hindi na.

T.T*

Pebrero 24, 2009 ni Ruth | Baguhin
Repost

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s