Ang Munting Sulok

Standard

Ang Munting Sulok

Ang binata’y galing sa Maynila.
Ang pag-aaral niya’y iginapang ng ama.
Dumating ang panahong kinailangan niya
Ang umuwi, dahil ang butihing ama’y lumisan na.

Naupo siya sa tarangkahan habang tinatanaw
Ang lupang tinamnan ng ama
Noong ito’y nabubuhay pa— ang sulok
Na ayaw bitiwan ng iba.

Tanong niya, “Ama, bakit ganon na lamang ang kalinga mo
Sa lupang sa iyo’y sumilang?
Itong lupang ipinagkakait pa rin ng gahaman na ayaw ibahagi
Ang kapirasong kayamanan?

Kaya’t ika’y binulid sa putik dahil masyado kang
Pangahas, isa kang tinik.
Ang abo mo’y inihasik dito sa lupa, sa lupang
Pinuspos mo ng pagsinta.”

Sa ‘di kalayua’y dumagundong ang kulog
Dahil di inaasahang may kidlat na nahulog.
Isang aparisyon ang sa kaniya’y nagpakita—-
Ang hugis at anyo ng kaniyang ama.

“Anak ko, anak ko…” ang sambit ng anino,
“…ang bumuhay sa iyo ay ang lupang ito.
Ito rin ang dumalisay sa iyong mga ninuno.
Ito rin ang huhubog sa iyo.”

“Ang iyong ina na wagas kung magmahal
Ay dito ko inirog sa panahong matagal.
Dito umusbong mga pangarap na bituin
At dito nagbunga ang pag-iibigan namin.”

“Ikaw ay isinilang, kinalinga, pinag-aral
At ang lupang ito ay siya ring nagpagal.
Kuyumin mo sa kamao ang lupang aking minahal, makinig ka,
Anak! ito ang aking dasal.”

Biglang naglaho ang palabas na iyon.
Pinilit ng binata ang maging mahinahon.
Pagbukas sa bintana nakita niya ang alon ng mga butong
Sa palayan ay nananaghoy, naibaon.

Ang binata’y nanindigan na manatili doon, at gaya ng ama,
Hindi nagpakahon.
Isang araw, naihipan siya ng hanging mahiwaga, at
Walang anu-ano’y tumula siya.

Tunghayan ang ilang linyang bumalong sa kaniyang diwa:

Sa lambingan ng damo at hangin,
Masasamyo ang taimtim na hangarin.
Sa pagninilay ng amang nagtanim,
Kumain kaming madasalin.

Isang dakot ng butil, isang sako ng pawis,
Isang kutsara ng kanin, isang kaing ng hinagpis —
Anong pag-ibig ang inalay ng amang tumangis
Kaya’t ang buhay ay kinitil ng panginoong tagapaglitis!

Ngunit, ang lupa at siya ay magkamukha’t
Iisa. Ang lupa at siya ay mag-asawa.
Ako ang bunga ng amang umasa,
Anak ng lupang nagparaya.

Bitbit ang tulang iyon, at ang anak na natutulog,
Hinawi niya ang lambong ng langit, ang puso’y lumuhod —
“Ama, bago pa man ako ariin ng alabok,
Ihandog muna sa aking anak itong munting sulok.”

Ruth Mostrales
16 May 2009

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s