Sa Bawat Ambon, May Pagpapala

Iyong dinidilig ang kaniyang bungkal ng sagana;
Iyong pinapantay ang kaniyang mga bungkal;
Iyong mga pinalalambot ng ambon;
Iyong pinagpapala ang pagsibol niyaon. Psalm 65:10

water rain raindrops drops of water
Photo by Tookapic on Pexels.com

Sa pagdating at pag-alis ng bawat yugto ng ating buhay, at sa pagbabalik tanaw sa pagdaan ng mga panahon, mas naiintindihan natin ang pakay ng ambon — at ito ang pagpapala ng bunga.

Isang pagpapala sa atin na makita ang pag-anod ng mga pinaniwalaang matagal ding kinupkop natin at pinanindigan. Ang pundasyon pala nila’y buhangin. Iyong mga bago, ayon sa patuloy na pagtuturo ng Diyos mula sa Kaniyang Salita, ang pumalit sa kanila.

Unti-unti, ang matigas na lupa ng ating puso ay sumuko sa walang tigil na ambon. Hindi bagyo, kundi ambon — hindi sigaw, kundi bulong. Hanggang sa ngayon, patuloy ito sa pagbasag sa lupang matigas. Marahil sa ganitong paraan lamang maisasakatuparan ang pagsasaka, pagdaka’y ang paghahasik, pagkatapos ang pagusbong, at sa huli, ang pag-ani.

Minsan, kailangang magtakda ng bagong layunin at gumawa ng mga bagong hakbang. Maging ang lakas mong ginugugol sa mga bagay na walang kabuluhan ay bigla mo na lamang ilalaan sa mga adhikaing walang hanggan. Minsan, kailangan nating pumili ng kakaibiganin, at kailangang lisanin ang dating matalik sa puso. Sa bawat pag-alis, may kaakibat itong sakit. Kung hindi tayo magiging marahas sa sa pagbubungkal ng lupa,  hindi ito maihahanda sa pagtatanim.

At sa bawat paglisan, pagsisimula at pamamaalam, isang pagbabali ang kailangang mangyari para sa ikabubuti. Hindi kailanman ito madali, ngunit alam ng Diyos na wala kang pakay na manakit sa iba — gusto mo lang mabuhay para sa Kaniya. Sa palagay ko, kung aalis tayo sa daraanan Niya at hahayaan natin Siyang manguna ay magiging matiwasay ang ating paglalakbay, at magkakaroon ng bunga ang mga hinahangad.

Patuloy lang, at sa bawat hakbang, ang Diyos ang sundan, huwag ang tao, sapagkat ang tao’y nawawala rin. At hindi natin alintana ang bilis — “na ang paguunahan ay hindi sa mga matulin, ni ang pagbabaka man ay sa mga malakas, ni sa mga pantas man ang tinapay, ni ang mga kayamanan man ay sa mga taong naguunawa, ni ang kaloob man ay sa taong matalino;” — Diyos lamang ang panghawakan. Sa huli, tayo’y tatayo sa Kaniyang harapan at magsusulit. Para kanino ka nabuhay sa lupang ibabaw? Pinasan mo ba ang krus nang buong tapang o sumuko ka nang makaranas ng hirap at pangungutya?

close up photography of bible

At dahil sa mga ambon ng nakaraan, mayabong ang mga puno sa kasalukuyan. At dahil sa mga ulan ngayon, may sinisilip tayong ani sa kinabukasan. At ang mga bunga ay darating, dito, at sa langit, para sa iyo at sa akin, kung itataas lamang natin ang ating mga paningin kay Kristong nagtagumpay na. Pero diyan ka lang, manatiling nakatingala upang makita natin Siya sa pagganap Niya sa mga pangakong binitawan Niya sa bawat isa sa atin.

Ang grasya Niya ang pinto sa mga tag-sibol ng iyong buhay.

 

Good Old

pexels-photo-69004.jpeg

I know, the effects are WONDERFUL in new movies, but hey, let’s set that aside for a while.

Yesterday, I had to tell my child that what she considers “new” things (whether stories, toys or ideas) have been lifted/patterned/inspired by/from the old, so the old is just as important (and in many ways, more important) as/than the new.

Just go to the website of Project Gutenberg and browse their “Children’s Literature Bookshelf” to see what I mean. Here’s a link.

We were watching Jungle Book and we were debating on whether the new version is better for watching than the old version. I explained to her that the story by Rudyard Kipling is pretty much the same in both the new and the old.

And on its third or fourth run (the Bare Necessities song already ruining my concentration in the kitchen), she argued that she needed to watch the movie (again) to be creative (’cause she was going to draw something), and my wise self was quick to hand her the book from our shelf to end the argument.

I love homeschooling because I get to be so close to my child as to address her questions when I need to. (*wink)

Here’s the thing:

Just like any meticulous parent who’s got an old soul, and see a good reason for it, I don’t want her to grab the newest trends without thinking. Many of us are being programmed actually to take what’s new over what’s been written or made years before on account of the criterion of AGE alone.

Likewise, I am careful she won’t be caught in the trap of buying new stuff when we have an older version (say, of books) no matter how updated the freshly pressed ones may look for commercial purposes.

I was preparing her for a lifetime of learning, actually, and literary appreciation, and creative pursuits. Wells of ideas for any endeavor flow steadily from classics. Just check out Project Gutenberg and you’ll know that the old are still good and a plus for a frugal mom like me, they need not be purchased.

pexels-photo-267559.jpeg

The old is constantly given new garb, so don’t be fooled! If you have a good printer, you can print the books of Thornton W. Burgess and save money. You can also print readers, phonics sheets, etc. and other books that interest you or at least read them in ebook form if you don’t want to print them out.

So why defend the old? (Not everything of the old needs to be defended, though, but only the good ones! Choose wisely!)

As a Christian mom, I want her to see the beauty of good, old things, and in this category is the Word of God. The latter can be read afresh and anew daily regardless of how antique it may seem to some.

God’s faithfulness is new every morning to His children, and through the Holy Spirit, God’s Word is new every day and is valuable to us TODAY. God still accomplishes His salvific work through His Word as we speak.

That last one was really the point of the conversation, really.

***

Isaiah 55:10-11

For as the rain and the snow come down from heaven, And do not return there without watering the earth And making it bear and sprout, And furnishing seed to the sower and bread to the eater; 11So will My word be which goes forth from My mouth; It will not return to Me empty, Without accomplishing what I desire, And without succeeding in the matter for which I sent it.

 

 

Trabaho

Ang buhay OFW ay _______. Isang pagpupugay sa mga kabayang nangibang bansa upang lumaban.

 

TRABAHO

 

Wala raw tayong pagmamay-ari, walang yaman.

Maging ang talatang naturan ay hindi orihinal.

Walang katapusan ang usapang tulad ng ganito.

Nakakapagod ang ganitong talakayan, mabagal.

 

Tumatakbo ang bawat segundo, paikot-ikot lang.

Isa-isang lumilisan ang mga araw tungo sa gabi.

At pagsapit ng gabi pagbukas mo sa ‘yong palad

Wala kang naitago, kundi ang mga linyang lumalalim.

 

Gustuhin mo mang yakapin ang kabataan, salapi

Ito’y galit na magpupumiglas, mawawaldas at mabilis

Na lilipas, mauubos. Mabigat na ang iyong mga paa—

Pero may mga naghihintay pa sa iyong pagbabalik.

 

Kaya’t ikaw ay tatakbo at parang ulol na magtitiwala.

At ang bawat segundo’y bahagyang igagapos, aariin sandali

At katumbas nito, mahahawakan at masisipat mo

Ang pangako ng langit na nakasulat sa iyong palad.

Sanggol

Iniisip ko kung paano ko isusulat

sa papel ang mga tanda sa iyong pisngi

gayong nakikita ko ang kagandahan ng Maykapal

sa bawat ngiti.

Manginginig ang aking mga kamay

sapagkat hindi ko pa natututunan ang pagtula

nang nakapikit. Lubhang nakasisilaw ang araw

kapag ito’y iyong tinitigan.

Ruth Solitario

Ang bersiyon sa Ingles ng tulang ito ay matatagpuan sa: http://courtofreverie.wordpress.com/2013/09/09/sanggol/

tunay na pag-ibig

Fish in early Christian (Coptic) art Limestone, Egypt, 5th century B. C.) Musée du Louvre, Paris © cliché Chuzeville/RMN

Nakakatakot isipin na ako sa aking kahungkagan ay magsusulat tungkol sa pag-ibig. Hiling ko ang kabutihang loob ng Panginoon!

Marahil masasabi natin na mas madalas na magkakamali muna tayo sa ating pakahulugan sa pag-ibig bago natin mapagtanto kung ano ito. Ano nga ba ang pag-ibig?

Kung pagbabasehan ang karamihan ng mga nasusulat at sinasabi na naglipana sa tabi-tabi, at kung susumahin ang tinutumbok ng lahat ng mga tulang isinulat ng mga nagbabalatkayong mangingibig, malamang matitisod tayo at mahuhulog sa isang patibong — ang pagsangayon sa isang kultura na bulag sa tunay na kahulugan nito.

Narinig ko na ang advice na: “Listen to your heart.” Marahil naisagawa mo na rin ang mungkahing iyon sa iyong pagpili kung sino ang mamahalin, kung kanino sasama, kung ibebreak mo ang iyong bf/gf o kung magsestep up na kayo sa inyong pisikal na relasyon. Ang tanong ko ngayon, matapos mong pakinggan ang marubdob at mapusok mong puso, ano ang nangyari? Hindi nga ba’t mas madalas sa hindi ay ipinagkanulo ka ng iyong sariling puso at ng puso ng iba?

Nakakalungkot isipin na ang puso natin ay mas madalas nating kaaway higit sa kaibigan. Marami itong nalalaman na hindi sinasang-ayunan ng rason. Ito ay mapanlinlang, at walang ibang ginawa kundi hanapin ang ikatutupad ng kaniyang mga pagnanasa. Kung ang dating red light ay nagiging green dahil ito ay sinabi ng iyong puso, mag-ingat!

Kadalasan, ang taong nakikinig sa kaniyang puso ay napagbibigyan sa mga kahilingan ng kaniyang pandamdam. Binubusog ng puso ang sisidlan ng mga emosyon na karaniwan nang iniuugnay sa pagmamahal — pagiging makasarili, matinding selos, pagiging possessive, pagkasangkapan sa ibang tao, pagiging obsessed… samakatwid, ang pagnanais na sambahin ang taong nagmamahal at ang taong minamahal. Hindi kadalasan naririnig ang bulong ng kahinahunan sa tuwing sumisigaw ang bawat tibok ng pusong marupok, at mas madaling sumang-ayon sa puso kaysa salungatin ito.

Hindi ko nilikha ang aking sarili kaya’t hindi ko mapagtitino ang aking puso, anuman ang gawin ko. Tulad ng isang imbensyon, hindi ako ang imbentor nito at gawin ko man ang sa tingin kong mabuti, hindi ko ito lubusang maiintindihan. Ngunit maari akong sumangguni, hindi sa nagdudulot sa akin ng problema, kundi sa lumikha nito na nakakaalam sa bawat kasuluk-sulukan nito. Lubos kong naintindihan ang aking puso nang makilala ko Siya at naintindihan ko kung sino Siya sa aking buhay.

Hindi marahil mas mahalaga na maintindihan ko kung paano umiwas sa mga pasakit na dulot ng masyadong pagtitiwala sa aking puso, ngunit mas mabuti para sa akin na maintindihan ko muna ang Diyos ng pag-ibig na Siya na ring magtuturo sa akin ng mga dapat kong malaman at siyang gagabay sa akin tungo sa isang nakakatuwang paglalakbay mula, patungo at paalis sa aking puso patungo sa Kaniyang kalooban sa aking buhay.

Sa Juan 3:16, makikita natin kung ano ang kahulugan ng tunay na pag-ibig. Buklatin mo sandali ang iyong Bibliya upang mapag-aralan natin. 🙂

Ang tunay na pag-ibig ay mapagbigay. Ito’y handang magsakripisyo, tulad ng ginawa ng Diyos Ama sa paghahandog ng Kaniyang bugtong na Anak upang tayo’y mailihis sa landas ng kasalanan na walang ibang katapusan kundi ang kamatayan. Ito’y handang mag-alay ng kaniyang tinatanging tinatangkilik para sa kaniyang minamahal, tulad ng ginawa ng ating Panginoong Hesu-Kristo na nag-alay ng kaniyang pagtalima sa Kaniyang Ama, hirap man ang dinanas Niya. Taliwas sa iniisip ng iba, ang tunay na pag-ibig ay patuloy na magbibigay, at sisikaping maipaabot ang kaniyang pag-ibig sa minamahal, at hindi motibasyon kailanman ang anumang kapalit.

Ang tunay na pag-ibig ay patuloy na magpapatotoo. Kaya nga matapos ialay ni Hesus ang Kaniyang buhay, Siya’y nabuhay muli upang patunayan na ang bawat pangako Niya bilang mangingibig ng ating kaluluwa ay kaniyang tutuparin! At magpahanggang ngayon, hindi ba’t tayo’y katunayan na si Kristo ay buhay at Siya’y patuloy sa kaniyang pagsuyo sa atin habang nanalangin para sa ating ikabubuti sa dulang ng Diyos Ama bilang ating punong pari at kinatawan? Ang tunay na pag-ibig ay walang katapusan, at ito’y palagiang magbubunga ng mga magagandang bunga na gugustuhin ng lahat, malaman lamang nila na mayroong totoong pag-ibig, at maintindihan lang nila kung paano makakamit iyon.

Ang tunay na pag-ibig ay natututunan sa pamamagitan ng pagtuturo ng Banal na Espiritu sa atin kung sino si Hesus. Sa pamamagitan ng Kaniyang Salita, nalalaman natin sa gabay ng Espiritu kung paano magmahal si Kristo at kung paanong sa araw-araw ay hinihingi Niya sa atin ang pagsunod, pagkat ang tunay na pag-ibig ay masunurin din. Hindi ito suwail sa kabutihan, at galit ito sa kalikuan. Ang tunay na pag-ibig ay matiisin, at handang lumakad sa daang makipot patungo sa buhay. Hindi ito mahihiyang maiba sa karaniwang kaisipan at mamuhay ayon sa katuruan ni Kristo. Handa ang tunay na pag-ibig na magsabi ng “HINDI” kahit ang karamihan ay gagawin ang hindi nararapat sa “ngalan ng pag-ibig.”

Kapag tayo’y nagmamahal, at kung tunay ito, tayo’y napapabilang mga sumasamba sa Diyos ng pagibig, at sa Kaniya lamang. Samakatwid, ang isang taong hindi tunay na nagpasakop sa Diyos ng pag-ibig ay hindi marunong magmahal nang tunay, dahil hindi niya nakikita ang tunay na kahulugan ng pagtalima, sakripisyo, kapatawaran, at buhay na walang hanggan na nasa isipan ni Hesus sa mga sandaling Siya ay ipinapako sa Krus sa ngalan ng pag-ibig ng Diyos Ama.

Grabe, ano?

After having said the above, hindi ko masasabing lubusan ko nang naisaysay ang kagandahan ng pag-ibig ng Diyos, at kailanma’y hindi na ako magkakamali sa pag-intindi nito, ngunit ito ang alam ko — na anuman ang mga katanungan na bumabagabag sa aking puso’t isipan sa ngayon — Jesus is saving the best explanation for last sa Kaniyang pagbabalik.

God bless, Kaibigan.

Amang Mapagpala by Bill Aujero

Minsan ang tao’y nawawala sa landasin na kaysigla

Pagkat ang diwa’y winalay niya sa Amang Mapagpala

Nang maramdaman ang pawang kalungkutan

Doon niya naalala ang kamalian

Tunay nga palang kayhirap mawala sa Amang Mapagpala’t Banal

Kayhirap mawalay

Kayhirap mawalay

Ngayon mulat ka na iwasan nang magkasala

Sa landasin na kaysigla ‘di ka na mawawala

Nang maramdaman ang pawang kalungkutan

Doon Niya naalala ang kamalian

Tunay nga palang kayhirap mawalay

Sa Amang Mapagpala’t Banal

Tunay nga palang kayhirap mawalay

Sa Amang Mapagpala’t Banal

Kayhirap mawalay

Kayhirap mawalay

Kayhirap mawalay

Kayhirap mawalay ….

*Bill Aujero was a criminal who found Jesus Christ behind bars.  The members of the band are all former inmates.

Isang Dakot ng Kaniyang Himala

 

Isang Dakot ng Kaniyang Himala
Bill Aujero* with the Shalom Singers

Lalala…

Sa iba’t ibang panahon kami ay hinipo
Ng dakilang kamay na sa krus ay napako
At sa kaniya rin naming tinakdang panahon
Kami ay tinipon, naging isang lupon

At narito ngayon sa inyong harapan
Ang isang dakot ng kaniyang himala
Kami na dati’y talagang masama
Binago Niya’t pinagpala

Kami’y isang dakot ng kaniyang himala
Mga makasalanang pinuspos Niya ng awa
Ngunit hindi upang sarilinin ang biyaya
Kundi upang aming ihayag sa madla

Maraming nabigo na kami ay baguhin
Magulang, kapatid, babaing tinatangi
Maging ang simbahan, o ang bilangguan
Nabigong kami’y gisingin sa katotohanan

Subalit nung kami nga ay hipuin
Kamay ni Hesus na naghirap para sa’tin
Ang pagbabagong totoo ay dumating
Sa bawat buhay ng isa sa amin

Kami’y isang dakot ng kaniyang himala
Ihahayag ng aming awit ang Kaniyang ginawa

Napakagandang awitin ang Isang Dakot ng Kaniyang Himala, kaya’t ginawan ko ng salin sa Ingles. 

  

A Handful of His Miracle

(Isang Dakot ng Kaniyang Himala)

By Bill Aujero

Translated from Filipino to English by Ruth Mostrales

At different times we were touched by the Hand that was nailed on the cross
And at His appointed time we were gathered to be a brotherhood
And now we are here before you, a handful of His miracle
He changed us and blessed us, we, who used to be vile

Chorus:
We are a handful of His miracle
Sinners filled with His mercy
We are saved not to begrudge the blessing
But to proclaim the blessing to the world

Many failed to transform us
Parents, siblings, women we loved
Even the church and the prison
Failed to awaken us to the Truth

But when we were touched by the hand of Jesus who died for us
True change came to the lives of each of us
Chorus

We are a handful of His miracle
Our song will proclaim what He has done
We are a handful of His miracle
Our song will proclaim what He has done

*Bill Aujero was a criminal who found Jesus Christ behind bars.  The members of the band are all former inmates.

Isang Araw

Nang mabuksan, isang araw, ang bintana sa aking buhay, nakita ko ang lagusan ng biyayang walang humpay. Pumasok ang hangin, ang araw, ang mga ibon, maging ang awitin ng mga dahon. Ang ganda pala sa labas, wika ko. Hindi ba’t napagmasdan ko na ang bakuran noon? Hindi nga ba’t dito ako lumaki? Sa isang saglit, nabago ang tanawin na para bang pinaglaruan ng kababalaghan ang aking mga nakasanayan, at sila’y nagsuot ng bagong damit at sapatos matapos ipaligo ang mamahaling pabango. Ang ganda, salamat po! wika ko. Nanatili ako sa ilalim ng punong igos at tumula. Inawit ko ang mga awiting maganda. Winika ko ang karunungang matanda, at siniyasat ko ang kahulugan nila. Niyakap ko ang aking mga kapatid, at pinakain ko ang hindi ko kilala. Masaya palang mabuhay sa biyaya. Masaya palang maging malaya, bagamat ‘di ako karapat-dapat.

Isang araw, matutuyuan na ako ng tinta. Isang araw, gigisingin ako ng mga trumpeta. At sa araw na iyon, itataas ko ang aking mga mata at pagmamasdan ang panginorin. Gaya ng bintana, isang araw mabubuksan din iyon, at sigurado, walang salita ang sasapat sa pagtatala ng mga kaganapang sasambulat, hanggang sa pipiliin ko na lamang ang pumikit at damhin ang halik ng hangin sa aking mga pisngi, buhok at balikat. Sa araw na iyon, hindi na rin uso ang pagtutula ng may ligoy, at ang lahat ng bersong kasama ko sa paglipad ay aawitin na ng lahat, para sa Kaniya.

Ruth V. Mostrales

Marso 3, 2010

May paper ako tungkol sa Intrusion Ethics ni Meredith Kline. Sana magawa ko nang buong husay, para sa Kanya.