Of Traitors and Criminals and Bibliophiles

I feel like a traitor, peddling books from outside my country to my fellowmen. I sell preloved books you know, and I get them from thrift shops. And here’s what’s worse — it’s what parents are looking for. There are people like me.

You see, I love classics, living books and other books that are excellent but are not listed among booklists as either living or classic (or what have you). So I stock up on such books. I also hoard workbooks like those from Evan Moor. And quite recently, I’ve been scouring titles written and illustrated by Racey Helps, Hans de Beer, Shirley Hughes, Arnold Lobel, Leo Politi and Jill Barklem, to name a few.

At a time when people are suffering from a different kind of identity crisis never before experienced in the present magnitude (Are we Kapuso or Kapamilya; Red or Yellow) and more children in the private schools speak English confidently while their public school educated counterparts smart-shame them (I have evidence) for their funny tongue, my action is treason.

I do believe though that a healthy balance is not atrocious to the cause of my nation, although I feel like I am not doing anything to do my part as a Filipina mom. I look at my shelf, and lo and behold, so many books are by those wonderful writers from the West that if there were a war between titles in my house, my Filipino books will suffer bitter defeat in their homeland.

How Are We So Far?

So what to do, what to do? I have to address this issue once and for all! But first, the reasons why I sometimes find it easier, or more practical and convenient to get imported books more than the books of our Filipino authors. These are my observations as a bibliophile with regards to workbooks and textbooks ONLY and if you don’t agree, enlighten me please.

  1. Aesthetics – Imported books win in this regard, generally. Yes, I say that with sadness.
  2. Content – We are doing great here but some books are still low on the quality so no, we don’t win here yet.
  3. Price – Hmm, well, I saw a newsprint textbook that costs 1,300 pesos and I couldn’t quite get why. Do you have any idea why? Booksale, Chapters and Pages and Books for Less have good books as cheap as 30 pesos… 😦

So there, that’s just my unsolicited and amateur assessment. But wait…

I was looking for good textbooks for my child last weekend when I saw a workbook made by a local publisher and it just blew me away. A spark of hope was lit. Yay! So I’m looking forward to more books that are big on aesthetics and content while easy on the pocket.

Great Read-Aloud

Meanwhile, let me just share that Mr. Robert Magnuson’s Duck and Croc series from Anvil are great. My daughter loved them to pieces that I had to actually rescue them from impending obliteration because she took them to her bed and literally slept on them for like a week.

The rhyming words of Magnuson’s book are especially appealing to my beginning reader and the illustrations are awesome too, that I wish there more of Duck and Croc’s crazy adventures to see print in the near future. An added bonus is a character lesson tucked in every book which you can discuss with your child during a teachable moment.

By the way, let me just share that I dislike Filipino authors’ titles landing on bottom shelves almost hidden from view, like you can actually see them only when you bend to pick up something you drop on the floor.

The Big Reveal

What follows is a big reveal, you know, and I’m sharing this to prove my point that I am still very loyal to my Filipino writers and illustrators whom I look up to.

So anyway, I saw these Duck and Croc books displayed in NBS on the bottom shelf and since I already have the latest three from Mr. and Mrs. Magnuson I didn’t buy anymore. I just helped myself with the hero complex and dislodged other books at the middle shelf and put the Duck and Croc and other books from Hiyas and Lampara and the like where they are supposed to be just so children can see them at eye level and parents can check them out without straining their backs and necks.

Well, I hope my love for my country is a justifying circumstance, if my activism is a crime!

***

Here, let me show you the wonderful autograph Mr. Magnuson made especially for my daughter.

Duck and Croc’s Magnificent Race by Robert Magnuson

 

 

 

 

For my pen

 

pexels-photo-417142.jpeg

 

I like to dance

Like a firefly

Darkness will be a stage

And nothing to be afraid of.

 

I like to dive

Like a penguin

Without a prospect

But only to swim

 

I like to sing

Like the lyrebird

I will surprise with notes

Never heard before

 

I want to grow

Like a giraffe

And eat leaves atop trees

While smaller ones feast below

 

I love who I am

But there is no harm

When I dream dreams

For my pen.

Mall Garden

30074581_10155204585406541_1032513558_o

 

Ang kapirasong kalikasa’y mainam na kaysa sa wala.

Ang pag-usbong ng mga punla sa semento’y nakakatuwa.

Dito, sa tuktok ng bundok na nililok ng tao’y naaaninag ko

ang panginorin sa likod ng mga batong may paningin.

 

Parating na ang dilim ngunit ang mga bata’y nagtatakbuhan

At naglalaro pa rin na para bang kakagising pa lang ng araw.

Ang hanging banayad ay inaawit ang mga kanta ng mga paang

mabigat at bisig na pudpod nilang obrerong gusto nang umuwi.

 

 


 

Mall Garden
A little piece of nature is better than none,
Sprouting seeds on concrete better than bare.
Here atop a man-made mountain I see the sky
Behind a foreground of rocks with eyes.

The day is leaving yet the children run and
Play like it has just begun! A gentle breeze sings
The song of heavy feet and worn out limbs
Of tired laborers who will rest on closing time.

Anong Gamot sa Ubo?

 

Hindi mo pinaunlakan, ngunit nanghimasok

At sa iyong bibig ay palaging pumuputok

Hindi mo ninanais, ngunit nananahan

May sariling oras, may sariling paraan

Upang yanigin ang dibdib na marupok

 

Maging ang kaibiga’y lalayo dahil sa kaniya

At ang kasintaha’y makakalimot bahagya

O ubo, ang baga’y di makatulog dahil sa iyo

Kailan ka titigil, kailan ka maglalaho at

Kailan ka tatahimik upang may kapahingaan.

 

Gaya ng paninirang galing sa mapanibugho

Gaya ng pagnanakaw ng kapitbahay sa iyong bunga

Gaya ng pagbabalatkayo ng kaibigang matalik

Gaya ng pagpapalaot ng budhing napakaitim

Ang ubo’y may dalang apoy sa dibdib, mapanira.

Malong

 

Kung saan-saan maari kang dalhin ng iyong diwa —

Sa tabing dagat, sa pusod nito, o sa isang isla;

Sa iyong paglalayag mayroon kang makikitang

Mga batik, ikat, at daluyon sa iyong panginorin.

(Kung minsa’y bulaklak.)

 

Tulad ng mga marinong napapadpad sa kawalan

Anong ganda ng luntian kapag ito’y nasilayan

Tulad ng mga naglalayag tungo sa kalayaan

Ang malawak na karagatan ay isang kanlungan.

(Kung minsa’y kulungan.)

 

Oo nga’t marami nang nasawi sa kanyang hele,

Ngunit sa kaniyang nangangarap ito’y paanyaya

Na suungin maging ang malalim at kayamanan nito —

Kahit malong ay layag sa kaniyang matapang.

(Kung minsa’y duwag.)

 

Ang Kangkong

 

Kangkong Image
Agahan_Setyembre 24, 2017. Beef tapa, nilagang kangkong, ginisang bagoong, nilagang itlog at kanin.

 

Ang Kangkong

Ang kangkong sa palengke ay piliing mabuti —

Mabuti pa’y tanungin ang ale kung saan ito galing.

Pagka’t ang kangkong na parang Pilipino lang din

Ay uusbong, dadami, yayabong saang tubig man dalhin!

 

Noong ako’y bata pa, madalas kaming kumain ng sayote dahil sa aming bulubundukin at malamig na lugar ay maraming sayote.

Bihira kaming makatikim ng kangkong, dahil ang kangkong ay manggagaling pa sa “baba”. Samakatuwid, ang mga kangkong ay magbibiyahe pa mula sa malayo bago maiparada sa mga palengke.

Nakilala ko ang kangkong noong nasa high school na ako, at nagustuhan ko ito dahil si Mama ay magaling magluto ng adobong kangkong. Siguro noon din mas naging madalas ibiyahe ito mula sa mga karatig-prubinsya.

Sa mga panahong iyon, kapag ang kangkong ay may halong giniling, para bang napakayaman na namin. Tuwang tuwa ako sa pagkain ng niluto ni Mama na ginisang kangkong, adobong kangkong, o bilang sahog sa sinigang. At hanggang ngayon, masarap pa rin ang luto niya.

Una kong natutunang lutuin ang adobong kangkong ngunit ang bersiyon ko ay may konting asukal. Konti lang. Si Mama kasi ay hindi mahilig maglagay ng asukal sa aming mga pagkain mula pa noon. Ito na rin ang minana niya sa kaniyang ina, ang aking Lola Ana.

(Nitong huli, paminsan-minsan ko na rin siyang nakikitang naglalagay ng asukal, pero patago.)

Adobong kangkong — mura, masarap, masustansiya, at higit sa lahat, madaling lutuin!

  1. Igisa ang sibuyas, bawang (ang iba’y may kamatis) sa mantika.
  2. Isama ang pork giniling.
  3. Isunod mo ang kangkong kapag luto na ang karne.
  4. Lagyan ng toyo, suka at asin.
  5. Dagdagan ng asukal, ayon sa iyong panlasa.

Ngayon, bilang pag-alala sa mga panahon na nakilala ko ang kangkong, at minahal ko ito tulad ng sayote tops, naisipan kong isulat ang tula sa itaas.

Ikaw, paborito mo rin ba ang kangkong?

 

Katamaran

Ang taong tamad ay mabuting kaibigan.

Kapag ika’y pagod na sa pakikipagsapalaran

Ay sasabihan ka ng: “Hoy, relax ka lang diyan.”

At kung ika’y makukumbinsi’y makapagpapahinga.

 

Sasabihin niyang kayo muna’y mahiga sa lilim

ng mga punong namumunga. At pag nagutom

maririnig mo: “Buksan natin ang ating mga bibig

At hintayin ang pagbagsak nilang mga prutas!”

 

At kung ika’y buhay pa, babagal ang mundo.

Magugutom ang pamilya mo’t kakapal ang agiw

Sa iyong kubo. Pero ito ang kaniyang sasambitin:

“Huwag mag-alala’t darating din ang inaasam mo!”

 

Ang kaibigang tamad ay mabuting kaibigan.

Maliban na lang kung ubos na ang kaniyang kasabihan!

Kaya’t sa oras ng kaniyang pangangailangan

Humanda ka — ikaw ang kaniyang pipitasan!

 

Trabaho

Ang buhay OFW ay _______. Isang pagpupugay sa mga kabayang nangibang bansa upang lumaban.

 

TRABAHO

 

Wala raw tayong pagmamay-ari, walang yaman.

Maging ang talatang naturan ay hindi orihinal.

Walang katapusan ang usapang tulad ng ganito.

Nakakapagod ang ganitong talakayan, mabagal.

 

Tumatakbo ang bawat segundo, paikot-ikot lang.

Isa-isang lumilisan ang mga araw tungo sa gabi.

At pagsapit ng gabi pagbukas mo sa ‘yong palad

Wala kang naitago, kundi ang mga linyang lumalalim.

 

Gustuhin mo mang yakapin ang kabataan, salapi

Ito’y galit na magpupumiglas, mawawaldas at mabilis

Na lilipas, mauubos. Mabigat na ang iyong mga paa—

Pero may mga naghihintay pa sa iyong pagbabalik.

 

Kaya’t ikaw ay tatakbo at parang ulol na magtitiwala.

At ang bawat segundo’y bahagyang igagapos, aariin sandali

At katumbas nito, mahahawakan at masisipat mo

Ang pangako ng langit na nakasulat sa iyong palad.

Ang Pagbabalik

 

Sa gitna ng aking kahimbingan, ay may kung anong gumising
Sa akin. Marahil ang kahol ng asong ulol sa labas, marahil ang hangin?
Hindi ko matukoy sa ngayon, ngunit, walang pagtutol akong
Bumangon sa pagkakahimlay, tulad ng patay mula sa kabaong.

Nagpalakad-lakad ako at sa aking pamamasyal sa dilim naging
Mulat sa mga nangyari habang ang panaginip ko’y nakamaleta.
Tila iba na itong mundong ito! Aking nasambit. Sa takot napailing
Ako’t sinubukang takpan ang mga mata, ngunit ako’y mas nakakita!

Ako’y bumalik sa kanlungan ng aking katawan ngunit wala na doon
Ang aking isipan. Nagpalaboy-laboy ito sa labas, sa dilim, sa liwanag,
Sa kulay, at animo’y nagsipagaklas ang aking diwang pumapalag
At ngayo’y nakapaglalaro na mula sa pagkakahimlay at pagkakabaon…

Dito sa tinitignan, dito sa binabasa, dito sa blanko, dito sa puti’y binubuhay
Ang lumang hininga na sa tagal ng panahon ay iginapos nang walang awa
Dito sa pahina’y naglalaro muli sila upang magkwento, upang magsaysay —
Bagamat mahiyain, sa entablado ay isa-isa isa silang sasayaw, kakanta.

Sanggol

Iniisip ko kung paano ko isusulat

sa papel ang mga tanda sa iyong pisngi

gayong nakikita ko ang kagandahan ng Maykapal

sa bawat ngiti.

Manginginig ang aking mga kamay

sapagkat hindi ko pa natututunan ang pagtula

nang nakapikit. Lubhang nakasisilaw ang araw

kapag ito’y iyong tinitigan.

Ruth Solitario

Ang bersiyon sa Ingles ng tulang ito ay matatagpuan sa: http://courtofreverie.wordpress.com/2013/09/09/sanggol/

Tiklop

Akin nang ikukubli
At saka ititiklop
Mga titig at ngiti
Hindi na itatampok.

Gaya ng ‘sang nasawi
Sa digmaang madugo
Na sa kaniyang pag-uwi
Ay anyong pagkabigo

Isa pang pagtuturok
Ng totoong masakit
Hanggat puso’y matakot
At manganib ang bait:

Ang ‘sang bagay na tiklop
Hindi na binubuklat
Hindi na inaarok
Ang tangkilik na salat

Ruth Mostrales
June 15, 2009

Ang Pag-ibig ay Paninging Matalim

Kung ang pag-ibig ay nakalaan
sa hanging laging nakayakap,
o sa araw na may pagtingin,
o sa ulang may paglingap…
ano ang nasa pag-ibig
na dapat ikagalak,
kung sa kaibig-ibig lamang
ang buhay niya’y ilalagak?

Sa mundo, ang pag-ibig ay hindi
tiyak, at sa matalino’y hindi
ito payak… subalit
sa natatakot, ito’y handang maging
tapat, at sa kaniyang walang
karikta’y may pangakong kabiyak.

Kung ang pag-ibig naman ay mayroong
paningin, iisipin niyang ito’y
walang halaga sa mundong madilim;
sapagkat ang pag-ibig ay mata na walang
kasing talim, at nakikita nito
lahat ng ikinukubling lihim.

Panyo (via pakpak at marami pang iba…)

Panyo Panyo Ruth Mostrales     Nagtahi siya ng kasuotan, Maganda ang kinalabasan. Ngunit, nang ito ay kaniyang isukat, Hindi ito lumapat!     Kaya’t tangan ang bestida, Sa tindahan siya'y sumaglit; Matapos siyang mamaalam, Iniwan niya ang damit.     Nasumpungan ng isang binata Ang bestidang marikit, Lubos ang kaniyang tuwa At puso niya’y nangalabit.   Binili nito ang bestida Sa napakamurang halaga’t Naisipan niyang ihandog ito Sa babaeng pinipintuho.   … Read More

via pakpak at marami pang iba…

Tatlong Ticket

Tatlong Ticket

Bumili ako ng dalawang berdeng ticket,

ticket na di ko naman nagamit

dahil pagdating sa Philamlife, ako’y na shock

at hindi pala kami makakapasok!

Selah.

Paano kasi, ang ticket na mahalaga

sa aking bag ay hindi ko na makita!

At kahit nanghihinayang, sinabi ko kay bro:

“Bumili ka na lang ng ticket for two!”

Selah.

Matapos ang pagtatanghal ako’y umuwing

pagod, ngunit walang bahid ng pagsisisi

Ang galing ng Febias! ito’y aking nasabi

Ang galing ni Lord, sa Kaniya ang pagbati.

Selah.

Pagdating ko sa bahay, binuksan ko ang bag

At sa aking pagkagulat, doo’y sumambulat

ang dalawang ticket na nagkubli sa kikay kit ko —

“Well… okay lang, sulit pa rin ang gastos ko.”

Selah.

Sa panonood ng Coro et al., namiss ko ang UP Tinig Amianan… Nasaan na kaya si Lolo Ben?  🙂 Ang gagaling ng mga kalahok. Sana magtanghal silang muli. 🙂 Magaling silang lahat, ngunit nagustuhan ko ang performance ng Senate Choir, Coro Cantabile, Wesleyan University-Philippine Concert Chorus at siyempre FEBIAS Chorale!

Tala

Kaibigang Tala*

(*Hindi Tunay na Pangalan)

Tala, may naiwan kang

bag, ng alaala, libro, at kanta.

Hindi ko binuksan, hindi ko

sinilip, ni hindi ko nilipat

kung saan mo huling isinilid.

Bakit hindi ka bumalik?

Nag-ring na ang bell. 

Kain muna tayo, tara.

Wala pa rin bang tulay mula

sa bayan at sa bundok na

matarik?  Nasaan ka na?

Hindi ko alam kung ika’y

lumisan na.  Wala kang

 address na sana man

lamang ay ipinagkatiwala.

Wala kang patak

ng luhang sa halaman

sana’y idinilig upang

ako’y liliman, habang

ako’y nag-iisip, hapo,

at takot habang binubuklat

ang diyaryo’t baka isang

araw, mabasa ko ang

pangalan mo na sa akin

ay ‘di pa rin nagbabago.

Tala, ika’y may dinala

sa paglisan mong walang

pasabi.  Kailan ka babalik

at nang ang bag mo’y

mabuksan natin, at mag-aral

tayong muli… bago ka

pumanhik?  Kailan ka

babalik sa silid-aralang

may dingding at pisara?

Kailan ka bababa mula

sa pinili mong langit?

– Nasaan ka na, Tala?*

Halika, Hamog

Halika, Hamog.

Come, Fog.

 

Halika, hamog, sabi ng hangin.

(Come, fog, says the wind.

                                                                               Ako’y hungkag.

                                                                                I am empty.

Wala akong dala-dala

I have nothing to carry

kung saan bumubukadkad ang mga bulaklak

where the flowers bloom

at naghihintay

and are waiting

sa manamis-namis

for the sweet, sweet

na tubig ulan.

water of rain.

Halika, hamog, sabi ng hangin.

Come, fog, says the wind.

                                                                                      Dumuyan ka sa akin,

                                                                                      Sleep on my cradle,

o kung ikalulugod mo, halika’t

or if it pleases thee, come

takpan ang aking dibdib

adorn my décolleté

sa pamamagitan ng iyong mga kumikinang na patak

with your sparkling drops

at hiyas

and amulet

at ng iyong puting lambong na malamig

and of your white veil so cold

bago pa man mapagod ang mga bulaklak

before the flowers grow tired

at pagkatapos nito’y kukupas.

and then, fade.)

 

Ruth V. Mostrales, 9 August 2010