Sanggol

Iniisip ko kung paano ko isusulat

sa papel ang mga tanda sa iyong pisngi

gayong nakikita ko ang kagandahan ng Maykapal

sa bawat ngiti.

Manginginig ang aking mga kamay

sapagkat hindi ko pa natututunan ang pagtula

nang nakapikit. Lubhang nakasisilaw ang araw

kapag ito’y iyong tinitigan.

Ruth Solitario

Ang bersiyon sa Ingles ng tulang ito ay matatagpuan sa: http://courtofreverie.wordpress.com/2013/09/09/sanggol/

Nauupos

Nauupos

Ang pag-ibig ay hindi natatapos,
ngunit kung saan nananahan…
habang naroon —
nauupos.

Ephemeral

Love is eternal,
but where it abides…
while there —
ephemeral.

Death Penalty

Dengue Carrier, photo from topnews.com.sg

Death Penalty

May namatay na lamok
sa loob

ng kulambong
pinasok

ng usok
mula sa katol.

Ruth V. Mostrales
Sept 22 2010

Tiklop

Akin nang ikukubli
At saka ititiklop
Mga titig at ngiti
Hindi na itatampok.

Gaya ng ‘sang nasawi
Sa digmaang madugo
Na sa kaniyang pag-uwi
Ay anyong pagkabigo

Isa pang pagtuturok
Ng totoong masakit
Hanggat puso’y matakot
At manganib ang bait:

Ang ‘sang bagay na tiklop
Hindi na binubuklat
Hindi na inaarok
Ang tangkilik na salat

Ruth Mostrales
June 15, 2009

Ang Pag-ibig ay Paninging Matalim

Kung ang pag-ibig ay nakalaan
sa hanging laging nakayakap,
o sa araw na may pagtingin,
o sa ulang may paglingap…
ano ang nasa pag-ibig
na dapat ikagalak,
kung sa kaibig-ibig lamang
ang buhay niya’y ilalagak?

Sa mundo, ang pag-ibig ay hindi
tiyak, at sa matalino’y hindi
ito payak… subalit
sa natatakot, ito’y handang maging
tapat, at sa kaniyang walang
karikta’y may pangakong kabiyak.

Kung ang pag-ibig naman ay mayroong
paningin, iisipin niyang ito’y
walang halaga sa mundong madilim;
sapagkat ang pag-ibig ay mata na walang
kasing talim, at nakikita nito
lahat ng ikinukubling lihim.

Panyo (via pakpak at marami pang iba…)

Panyo Panyo Ruth Mostrales     Nagtahi siya ng kasuotan, Maganda ang kinalabasan. Ngunit, nang ito ay kaniyang isukat, Hindi ito lumapat!     Kaya’t tangan ang bestida, Sa tindahan siya'y sumaglit; Matapos siyang mamaalam, Iniwan niya ang damit.     Nasumpungan ng isang binata Ang bestidang marikit, Lubos ang kaniyang tuwa At puso niya’y nangalabit.   Binili nito ang bestida Sa napakamurang halaga’t Naisipan niyang ihandog ito Sa babaeng pinipintuho.   … Read More

via pakpak at marami pang iba…

Tatlong Ticket

Tatlong Ticket

Bumili ako ng dalawang berdeng ticket,

ticket na di ko naman nagamit

dahil pagdating sa Philamlife, ako’y na shock

at hindi pala kami makakapasok!

Selah.

Paano kasi, ang ticket na mahalaga

sa aking bag ay hindi ko na makita!

At kahit nanghihinayang, sinabi ko kay bro:

“Bumili ka na lang ng ticket for two!”

Selah.

Matapos ang pagtatanghal ako’y umuwing

pagod, ngunit walang bahid ng pagsisisi

Ang galing ng Febias! ito’y aking nasabi

Ang galing ni Lord, sa Kaniya ang pagbati.

Selah.

Pagdating ko sa bahay, binuksan ko ang bag

At sa aking pagkagulat, doo’y sumambulat

ang dalawang ticket na nagkubli sa kikay kit ko —

“Well… okay lang, sulit pa rin ang gastos ko.”

Selah.

Sa panonood ng Coro et al., namiss ko ang UP Tinig Amianan… Nasaan na kaya si Lolo Ben?  🙂 Ang gagaling ng mga kalahok. Sana magtanghal silang muli. 🙂 Magaling silang lahat, ngunit nagustuhan ko ang performance ng Senate Choir, Coro Cantabile, Wesleyan University-Philippine Concert Chorus at siyempre FEBIAS Chorale!

Tala

Kaibigang Tala*

(*Hindi Tunay na Pangalan)

Tala, may naiwan kang

bag, ng alaala, libro, at kanta.

Hindi ko binuksan, hindi ko

sinilip, ni hindi ko nilipat

kung saan mo huling isinilid.

Bakit hindi ka bumalik?

Nag-ring na ang bell. 

Kain muna tayo, tara.

Wala pa rin bang tulay mula

sa bayan at sa bundok na

matarik?  Nasaan ka na?

Hindi ko alam kung ika’y

lumisan na.  Wala kang

 address na sana man

lamang ay ipinagkatiwala.

Wala kang patak

ng luhang sa halaman

sana’y idinilig upang

ako’y liliman, habang

ako’y nag-iisip, hapo,

at takot habang binubuklat

ang diyaryo’t baka isang

araw, mabasa ko ang

pangalan mo na sa akin

ay ‘di pa rin nagbabago.

Tala, ika’y may dinala

sa paglisan mong walang

pasabi.  Kailan ka babalik

at nang ang bag mo’y

mabuksan natin, at mag-aral

tayong muli… bago ka

pumanhik?  Kailan ka

babalik sa silid-aralang

may dingding at pisara?

Kailan ka bababa mula

sa pinili mong langit?

– Nasaan ka na, Tala?*

Halika, Hamog

Halika, Hamog.

Come, Fog.

 

Halika, hamog, sabi ng hangin.

(Come, fog, says the wind.

                                                                               Ako’y hungkag.

                                                                                I am empty.

Wala akong dala-dala

I have nothing to carry

kung saan bumubukadkad ang mga bulaklak

where the flowers bloom

at naghihintay

and are waiting

sa manamis-namis

for the sweet, sweet

na tubig ulan.

water of rain.

Halika, hamog, sabi ng hangin.

Come, fog, says the wind.

                                                                                      Dumuyan ka sa akin,

                                                                                      Sleep on my cradle,

o kung ikalulugod mo, halika’t

or if it pleases thee, come

takpan ang aking dibdib

adorn my décolleté

sa pamamagitan ng iyong mga kumikinang na patak

with your sparkling drops

at hiyas

and amulet

at ng iyong puting lambong na malamig

and of your white veil so cold

bago pa man mapagod ang mga bulaklak

before the flowers grow tired

at pagkatapos nito’y kukupas.

and then, fade.)

 

Ruth V. Mostrales, 9 August 2010

tunay na pag-ibig

Fish in early Christian (Coptic) art Limestone, Egypt, 5th century B. C.) Musée du Louvre, Paris © cliché Chuzeville/RMN

Nakakatakot isipin na ako sa aking kahungkagan ay magsusulat tungkol sa pag-ibig. Hiling ko ang kabutihang loob ng Panginoon!

Marahil masasabi natin na mas madalas na magkakamali muna tayo sa ating pakahulugan sa pag-ibig bago natin mapagtanto kung ano ito. Ano nga ba ang pag-ibig?

Kung pagbabasehan ang karamihan ng mga nasusulat at sinasabi na naglipana sa tabi-tabi, at kung susumahin ang tinutumbok ng lahat ng mga tulang isinulat ng mga nagbabalatkayong mangingibig, malamang matitisod tayo at mahuhulog sa isang patibong — ang pagsangayon sa isang kultura na bulag sa tunay na kahulugan nito.

Narinig ko na ang advice na: “Listen to your heart.” Marahil naisagawa mo na rin ang mungkahing iyon sa iyong pagpili kung sino ang mamahalin, kung kanino sasama, kung ibebreak mo ang iyong bf/gf o kung magsestep up na kayo sa inyong pisikal na relasyon. Ang tanong ko ngayon, matapos mong pakinggan ang marubdob at mapusok mong puso, ano ang nangyari? Hindi nga ba’t mas madalas sa hindi ay ipinagkanulo ka ng iyong sariling puso at ng puso ng iba?

Nakakalungkot isipin na ang puso natin ay mas madalas nating kaaway higit sa kaibigan. Marami itong nalalaman na hindi sinasang-ayunan ng rason. Ito ay mapanlinlang, at walang ibang ginawa kundi hanapin ang ikatutupad ng kaniyang mga pagnanasa. Kung ang dating red light ay nagiging green dahil ito ay sinabi ng iyong puso, mag-ingat!

Kadalasan, ang taong nakikinig sa kaniyang puso ay napagbibigyan sa mga kahilingan ng kaniyang pandamdam. Binubusog ng puso ang sisidlan ng mga emosyon na karaniwan nang iniuugnay sa pagmamahal — pagiging makasarili, matinding selos, pagiging possessive, pagkasangkapan sa ibang tao, pagiging obsessed… samakatwid, ang pagnanais na sambahin ang taong nagmamahal at ang taong minamahal. Hindi kadalasan naririnig ang bulong ng kahinahunan sa tuwing sumisigaw ang bawat tibok ng pusong marupok, at mas madaling sumang-ayon sa puso kaysa salungatin ito.

Hindi ko nilikha ang aking sarili kaya’t hindi ko mapagtitino ang aking puso, anuman ang gawin ko. Tulad ng isang imbensyon, hindi ako ang imbentor nito at gawin ko man ang sa tingin kong mabuti, hindi ko ito lubusang maiintindihan. Ngunit maari akong sumangguni, hindi sa nagdudulot sa akin ng problema, kundi sa lumikha nito na nakakaalam sa bawat kasuluk-sulukan nito. Lubos kong naintindihan ang aking puso nang makilala ko Siya at naintindihan ko kung sino Siya sa aking buhay.

Hindi marahil mas mahalaga na maintindihan ko kung paano umiwas sa mga pasakit na dulot ng masyadong pagtitiwala sa aking puso, ngunit mas mabuti para sa akin na maintindihan ko muna ang Diyos ng pag-ibig na Siya na ring magtuturo sa akin ng mga dapat kong malaman at siyang gagabay sa akin tungo sa isang nakakatuwang paglalakbay mula, patungo at paalis sa aking puso patungo sa Kaniyang kalooban sa aking buhay.

Sa Juan 3:16, makikita natin kung ano ang kahulugan ng tunay na pag-ibig. Buklatin mo sandali ang iyong Bibliya upang mapag-aralan natin. 🙂

Ang tunay na pag-ibig ay mapagbigay. Ito’y handang magsakripisyo, tulad ng ginawa ng Diyos Ama sa paghahandog ng Kaniyang bugtong na Anak upang tayo’y mailihis sa landas ng kasalanan na walang ibang katapusan kundi ang kamatayan. Ito’y handang mag-alay ng kaniyang tinatanging tinatangkilik para sa kaniyang minamahal, tulad ng ginawa ng ating Panginoong Hesu-Kristo na nag-alay ng kaniyang pagtalima sa Kaniyang Ama, hirap man ang dinanas Niya. Taliwas sa iniisip ng iba, ang tunay na pag-ibig ay patuloy na magbibigay, at sisikaping maipaabot ang kaniyang pag-ibig sa minamahal, at hindi motibasyon kailanman ang anumang kapalit.

Ang tunay na pag-ibig ay patuloy na magpapatotoo. Kaya nga matapos ialay ni Hesus ang Kaniyang buhay, Siya’y nabuhay muli upang patunayan na ang bawat pangako Niya bilang mangingibig ng ating kaluluwa ay kaniyang tutuparin! At magpahanggang ngayon, hindi ba’t tayo’y katunayan na si Kristo ay buhay at Siya’y patuloy sa kaniyang pagsuyo sa atin habang nanalangin para sa ating ikabubuti sa dulang ng Diyos Ama bilang ating punong pari at kinatawan? Ang tunay na pag-ibig ay walang katapusan, at ito’y palagiang magbubunga ng mga magagandang bunga na gugustuhin ng lahat, malaman lamang nila na mayroong totoong pag-ibig, at maintindihan lang nila kung paano makakamit iyon.

Ang tunay na pag-ibig ay natututunan sa pamamagitan ng pagtuturo ng Banal na Espiritu sa atin kung sino si Hesus. Sa pamamagitan ng Kaniyang Salita, nalalaman natin sa gabay ng Espiritu kung paano magmahal si Kristo at kung paanong sa araw-araw ay hinihingi Niya sa atin ang pagsunod, pagkat ang tunay na pag-ibig ay masunurin din. Hindi ito suwail sa kabutihan, at galit ito sa kalikuan. Ang tunay na pag-ibig ay matiisin, at handang lumakad sa daang makipot patungo sa buhay. Hindi ito mahihiyang maiba sa karaniwang kaisipan at mamuhay ayon sa katuruan ni Kristo. Handa ang tunay na pag-ibig na magsabi ng “HINDI” kahit ang karamihan ay gagawin ang hindi nararapat sa “ngalan ng pag-ibig.”

Kapag tayo’y nagmamahal, at kung tunay ito, tayo’y napapabilang mga sumasamba sa Diyos ng pagibig, at sa Kaniya lamang. Samakatwid, ang isang taong hindi tunay na nagpasakop sa Diyos ng pag-ibig ay hindi marunong magmahal nang tunay, dahil hindi niya nakikita ang tunay na kahulugan ng pagtalima, sakripisyo, kapatawaran, at buhay na walang hanggan na nasa isipan ni Hesus sa mga sandaling Siya ay ipinapako sa Krus sa ngalan ng pag-ibig ng Diyos Ama.

Grabe, ano?

After having said the above, hindi ko masasabing lubusan ko nang naisaysay ang kagandahan ng pag-ibig ng Diyos, at kailanma’y hindi na ako magkakamali sa pag-intindi nito, ngunit ito ang alam ko — na anuman ang mga katanungan na bumabagabag sa aking puso’t isipan sa ngayon — Jesus is saving the best explanation for last sa Kaniyang pagbabalik.

God bless, Kaibigan.

Punla

Sa tuwing ginigising ng ulan
ang mga punlang nakalimutan at naiwan
sa tabi ng daan, o di kaya nama’y
sa batuhan, o sa bahagi ng hardin ng
lupang matinik — may nagmamasid.

Sa malayo nakatingin ang ibong
nakikita ang isang mayabong
na puno na hitik sa bunga at lumalago
matapos ang salitang tag-ulan
at tagtuyot.

Iisipin niyang magpahinga sa ilalim
ng mga lilim nito sa panahon
na may bagyo — kagaya ngayon…
ngunit dahil wala pang umuusbong —
wala pang sumisilong.

ruth v. mostrales
july 6, 2010

happy birthday to my sister marge, my cousing jhonee, and pastor art.

Ang Pagtatagpo

Sa muling pagtatagpo ng tag-init at tag-ulan,

gagawa sila ng paraan upang maging walang hanggan

ang kanilang ugnayan. 

Hahamakin nilang tapusin ang isa’t isa,

upang simulan ang pinagsanib nilang puwersa,

hindi bilang dalawa, ngunit,  isa —

na, upang tuwing umuula’y tila may araw pa rin,

at sa tag-init, mayroong tubig na iinumin

ang mga bulaklak sa hardin…

Iyan ang kanilang mithiing ipinaglalaban

sa langit, na sa matagal nang panahon ay nakapikit —

ngunit gising.

Sa muling pagtatagpo ng tag-init at tag-ulan,

hihiling sila ng paraan upang maging walang hanggan

ang kanilang kahibangan.

(c) Ruth V. Mostrales 

May 2010

Katha ni David upang Awitin ng Punong Mang-aawit*

Awit 19

Ang kaluwalhatian ng Diyos ay ipinapahayag ng kalangitan!

Ang ginawa ng Kanyang kamay, ipinapakita ng kalawakan!

Sa bawat araw at gabi, pahayag ay walang patlang,

patuloy na nagbibigay ng dunong at kaalaman.

Wala silang tinig o salitang ginagamit,

wala rin silang tunog na ating naririnig;

ngunit abot sa lahat ng dako ang kanilang tinig,

balita ay umaabot hanggang sa dulo ng daigdig.

Gumawa ang Diyos sa langit ng tahanan para sa araw,

tuwing umaga’y lumalabas ito na parang masayang kasintahan,

tulad ng masiglang manlalaro na handang-handa sa takbuhan.

Sa silangan sumisikat, lumulubog sa kanluran,

walang nakapagtatago sa init nitong taglay.

Ang batas ni Yahweh, walang labis walang kulang,

ito’y nagbibigay sa tao ng panibagong kalakasan.

Ang mga tuntunin ni Yahweh’y mapagkakatiwalaan,

nagbibigay ng talino sa payak na kaisipan.

Ang mga utos ni Yahweh ay makatuwiran,

ito’y nagpapasaya ng puso at kalooban.

Ang mga tagubilin ni Yahweh ay tama,

nagbibigay sa isipan ng hustong pang-unawa.

Paggalang at pagsunod kay Yahweh ay dalisay,

magpapatuloy ito magpakailanman;

ang mga hatol ni Yahweh ay tunay na makatarungan,

patas at walang kinikilingan.

Mas kanaisnais pa ito kaysa gintong lantay,

mas matamis pa kaysa pulot ng pukyutan.

Ang mga utos mo, Yahweh, ay babala sa iyong lingkod,

may malaking gantimpala kapag aking sinusunod.

Walang taong pumupuna sa sarili niyang kamalian,

iligtas mo ako, Yahweh, sa lihim na kasalanan.

Ilayo mo ang iyong lingkod sa mapangahas na kasalanan,

huwag mong itulot na maghari sa akin ang kasamaan.

Sa gayo’y mamumuhay akong walang kapintasan,

at walang bahid ng masama ang aking mga kamay.

Nawa’y ang mga salita ko at kaisipan,

kaluguran mo, Yahwweh, manunubos ko at kanlungan.

Hango sa Magandang Balita Biblia (MBB), Philippine Bible Society

(Generic Bible Edition na ibinigay ni Pastor Art Antonio noong June 13, 2009 sa amin.)

“It is uncertain when this highly finished and beautiful ode was composed; though some think it was written by David in the wilderness when persecuted by Saul.” – Biblos.com

Remedios

 

Walang perpektong sitwasyon, panahon, o pagkakataon — asahan mong lagi na along the way, may mangyayaring hindi kanais-nais. 

Ganyan ang buhay.  Isang aspeto ng pagiging tao ang pagkakamali, ang problema, ang kawalan ng patutunguhan at sari-sari pang problema dahil sa pagkakasala ng unang Adan.  Dinala niya tayo sa sitwasyon ng pagkahulog sa kaluwalhatian ng Diyos — dinala niya tayo sa sitwasyong anuman ang gawin natin upang mapabuti ang ating abang kalagayan, sa huli, kamatayan pa rin ang ating kahahantungan.  Wala na bang pag-asa ang tao sa kahabag-habag niyang kalagayan?

Noong nakaraang buwan, naintindihan ko ang kahalagahan ng kaalaman, kapakumbabaan, at kahinahunan sa aking trabaho.  Sa paghubog ng Panginoon sa aking isipan, sa pagpapahintulot Niyang ako ay mabigo sa ilang mga pagkakataong pinaghirapan ko, at sa pagbubukas Niya sa aking mga mata sa pamamagitan ng Kaniyang Salita, nakita ko ang kahalagahan ng may matatakbuhan.  Sa legal parlance, remedios ang tawag doon.  Noong nagtake ako ng bar, bagsak ang grade ko sa Remedial Law.  Iyon ang subject na 20% ang bigat kumpara sa iba na 5%, 10% o 15% lamang.  Mahina ako doon at iyon ang sanhi kung bakit nahila pababa ang aking average at hindi pinalad na maging abogada.

Gayon na lamang ang kahalagahan ng remedyo sapagkat kung ikaw ay isang abogado at ikaw ay nagkamali sa iyong mga hakbang, makukulong ang iyong kliyente, magbabayad siya ng malaking halaga, o hindi maibabalik sa trabaho, etc. —- at lahat ng nabanggit ay may mga matitinding implikasyon sa buhay, estado at hinaharap ng iyong kliyente.  Bilang isang abogado, katungkulan mong pangalagaan ang life, liberty and property ng taong iyong ipagtatanggol. 

Isang matandang abogado ang nakaharap ko sa isang hearing.  Nais niyang ipadismiss ang kaso dahil aniya, matagal nang natapos ito. 

 To make the long story short, nagkaroon kasi ng sabwatan ang dating abogado ng mga manggagawang ilegal na pinagtatanggal at ng abogado ng kumpanya, at sa halip na bayaran ng tama ang mga manggagawa, kumita ng husto ang mga nasabing abogado at kakarampot na lamang ang naibigay sa mga pobreng manggagawa.  Inilapit ng huli sa aming opisina ang hinaing nila.  Kaharap ko ang isa sa mga abogado ng kumpanya.

 Sa unang paghaharap, wala ang aming abogado at natural, napagutusan ako upang mag-attend at ipa-postpone ang hearing na iyon.  Postponement lang naman dapat iyon, pero nagkaroon ng tila ba “hearing on the merits” dahil galit na galit ang abogado ng kumpanya.

 “This case has been closed and terminated and the complainants have each received what they are due under the compromise agreement,” sabi ni Atty. ______.

My turn. 

“Yes, your honor, but the compromise settlement was voided by the fact that the former counsel for the complainants, Atty. ___ exceeded the authority given to him by entering into a grossly unconscionable settlement, for which he was not authorized under the SPA” sabi ko naman.

 Ganoon ang takbo ng balitaktakan.  Nagtataas siya ng boses dahil siguro (a) ganoon siya talaga, (b) may hypertension siya, (c) dahil sinasayang ko ang oras niya, or (d) dahil bata at hindi naman abogado ang kaharap niya.  Sa awa ng Diyos, naging mahinahon ako hanggang natapos iyon, at nanatili ang aking paggalang sa kaniya, bagamat hindi ko maiwasang manginig ng kaunti.

“And remember, tell your lawyer that it is unethical for him to represent the complainants without a withdrawal by the former counsel… ” 

Ang withdrawal of appearance na binabanggit niya ay isang pormalidad na lamang dahil kung titignan niya ang kaniyang paligid sa oras na iyon, nandoon ang humigit kumulang dalawampu sa mga taong nagsampa ng kaso at nang sila ang tanungin ay mariin nilang ipinangalandakan na wala na silang tiwala sa dati nilang abogado kaya’t lumapit sila sa aming opisina.  Maaaring pormalidad na lamang iyon, pero tama siya, dapat ngang isabmit muna iyon.

Ang ibang mga nabanggit niya na medyo below the belt na at hindi na material sa kaso ay hindi ko na rin isusulat dito.  Natigilan na lamang ang lahat matapos niyang sabihin ang mga iyon.

Tumingin ang Labor Arbitration Associate sa akin, at nakita ko sa kaniyang mga mata ang tila pagkaawa sa akin.  Kung maaari siguro ay siya na ang magtatanggol sa akin, ngunit sa tingin ko hindi rin niya alam kung ano ang sasabihin.  Nakita ko rin ang mga mukha ng mga complainant na naghihintay kung mayroon pa ba akong alas. 

“Yes, attorney, you can say that, but we have our remedies…” Yun na lang ang aking nasabi.

Hindi ko alam kung ano ang tumakbo sa kaniyang isipan sa mga sandaling iyon, ngunit ang nahalata ko lang ay natahimik siya nang bahagya.

Remedies.  Isang simpleng salita na makahulugan at nakapagpatahimik sa maingay na silid na aming kinalalagyan. 

Aaminin ko, may punto siya, ngunit mayroon kaming remedyo.  Napakaraming remedyo sa ilalim ng Rules of Court, at sa Rules ng NLRC. Iyon ang isang bagay na hindi dapat mawala sa isang abogado — ang kaniyang mga remedyo!  Sa oras na iyon, nagpasalamat ako sa Panginoon dahil sa mga remedyo na maaring sandalan! 

Hindi ko maalis sa aking isipan ang kaugnayan ng aking karanasan sa kalagayan ng tao dahil sa kaniyang kaugnayan kay Adan, kaya’t nagpapasalamat ako sa Panginoon dahil sa kaugnayan ko kay Hesu Kristo na ipinagtanggol ako sa krus.  Bagamat hindi ako karapat-dapat, namatay Siya para sa aking kasalanan at nabuhay sa ikatlong araw.  Oo, dahil sa ating kaugnayan sa unang Adan, nakatakda ang tao upang mamatay, but we have a remedy in Jesus Christ.

 http://niv.scripturetext.com/1_corinthians/15.htm 

Natapos ang hearing at nang magpipirmahan na sa constancia, magalang akong ngumiti sa kaniya.  Ginagawa lang niya ang kaniyang trabaho, naisip ko.  Pinirma ko ang aking pangalan bilang representative ng aking boss, habang pinipigilan ko ang panginginig ng aking mga kamay.  Inabot ko sa kaniya ang papel at sinabi, “Eto po, attorney.”

Pinilit niyang ngumiti.  Tangan ang bolpen, nakita ko ang kaniyang kamay na nanginginig din habang ipinipirma ang kaniyang pangalan.  Nangiti ako.  Bagamat hindi ako isang doktor, naisip kong marahil may gamot din para doon.#

Ex-Palengkera

Maganda ang bagsak ng kaniyang bestida sa kaniyang mga paang

nababalot ng mga sapatos na mamahalin, mula pa sa Italia.   

Ibang-iba na siya, at hindi ito maikakaila sa bawat hagod ng kaniyang

mga taludtod sa malamig na silid na nabudburan ng kanluraning

pampalasa na kung dito ibebenta ay mahal.  Malayo ito sa dati niyang

entabladong mainit, mabaho, maingay —- at mayroon sa bawat

isla.  Ngayon, ang bawat garalgal niyang pinapakawalan ay 

tumatalbog pabalik sa kaniyang mikropono, kung hindi

nama’y nalulunod sa masigabong palakpakan ng mga taong walang

ibang nais kundi makibalita sa mga nangyayari sa malayo.

WALA (PA RIN)

Art by Linda Naiman, from images.com

“Kanina ka pa nakatingin sa kawalan ah…”

“May hinihintay ako…”

“Sino?”

“Isang taong may mensahe…”

“Hindi na siya darating…”

“Bakit naman?”

“Wala siyang mapa tungo sa iyong kawalan — hindi ka niya matutunton…”

“Kung gayon, ako’y mag-iiwan ng tanda na makikita niya kahit siya’y nasa malayo…”

“Ano?”

“Ito.”

“Huh? ”

“Wala…kain na tayo, gutom na ako.”

Father’s Day Card

Kanina, nag-breakfast kami ni Papa. Siyempre, gaya ng dati, ako ang mago-order para sa kaniya, pero siyempre, siya pa rin ang magbabayad kasi ayaw niyang magpalibre.

Kaya bumili ako ng healthy breakfast para sa aking Erpat. Siguro wala nang healthy breakfast na matatawag sa mga fastfood, pero puwede na rin ang boneless bangus bilang panimula. Kaya lang, habang inilalapag ko ang kaniyang almusal sa aming mesa, hindi niya maiwasang ikumpara ang inorder ko para sa akin, at inorder ko para sa kaniya. Nagtanong pa nga siya kung magkano daw yung sa kaniya (siguro dahil mas kakaunti, o baka dahil gusto lamang niya ng bacon at longganisa, at hindi boneless bangus). Natawa ako. Dati ako ang gumagawa noon ah. Pero sa isip ko lang iyon. Nagpaorder pa uli kami ng sabaw at kinuha ko naman ang aming free newspapers. Tapos nagpray kami.

Maraming magagandang pangyayari ang nagaganap tuwing maaga kaming umaalis sa bahay ni Papa. Una sa lahat, wala pang trapik, at hindi pa dumudungaw ang araw. At sa kalagitnaan ng aming byahe mula Rizal patungong Q.C., biglang may babanggitin si Papa upang aming pag-usapan, hindi bilang mag-ama, ngunit bilang magkaibigan.

Yup. Noon, si Papa ay tatay ko lamang, ngunit ngayon, siya ay akin na ring kaibigan. Kasama ko siya sa problem solving.  Kasama ko siya sa troubleshooting.  Kasama ko siya sa panalangin.

Marami rin kaming mga naging tampuhan at diskusyon, pero okay lang.  Sabi nga ni Papa, kaya nga pinag-aral niya kami para matuto kaming mag-isip at ipagtanggol ang aming sarili, hehehe.  Magaling si Papa sa mga diskusyon, debater kasi since college, pero hindi naman sa lahat ng balitaktakan ay talo ako.  🙂

Tamang-tama ang maluwag na trapiko sa kahabaan ng San Mateo Road upang mapag-usapan namin ang mga hamon na kinakaharap ng aming pamilya. Siyempre, hindi mawawala diyan ang usapan tungkol sa mga tampuhan, sa pera, sa career, sa hinaharap, ngunit kahit masalimuot ang mga sitwasyon na madalas naming pagdaanan, nananaig pa rin ang pagmamahal sa Diyos at sa isa’t-isa.

“Mas gusto ko na maaga tayong lumalabas sa umaga,” sabi ni Papa, na para bang nababasa ang nasa aking isipan.

Tumango lang ako at binuklat ang diyaryo na nasa aking harapan. Habang iniinom ni papa ang kaniyang kape, nakita ko ang isang patimpalak sa pagsusulat ng sanaysay na nagbibigay pugay sa mga ama, at naalala ko na Fathers’ Day na pala sa June 20!

Tinago ko ang pahinang iyon at napaisip ako. Ano kaya ang ireregalo ko sa kaniya?

Kaninang hapon, napadaan ako sa isang bookstore at nakakita ako ng isang card na may magandang mensahe na angkop na angkop para sa Father’s Day. Naisip kong bilhin iyon. Ngunit, nabaling uli ang aking mga mata sa isa pang card, at nakita kong swak na swak din ang mensaheng nakapaloob dito, kaya’t pinulot ko uli iyon at naisipang bilhin. Hindi nagtagal, nakakita na naman ako ng isa pa, at nagkaroon ako ng problema.

“Alin?”

Ang hirap naman pumili.

Sa madaling sabi, binili ko silang tatlo.

Card No. 1:

“It’s nice to know that whenever I’m tired or sad or hurt, I could seek refuge in your arms, Father.  Only you could make me feel as comfortable, sharing your courage and strength with me, to help me battle life’s trials.  you protect me and at the same time, inspire me to be at my best.  Thanks! 

Happy Father’s Day!”

Ang isa naman ay ganito:

“May this day fill your heart with all the happiness and love you generously provided us all these years!

We Love You!

Happy Father’s Day!”

And the third one goes a little something like this:

“Sometimes, when I imagine myself growing bigger, I get scared.  It’s not because I fear the responsibilities that go with it, nor do I fear the kind of life the future holds for me.  It’s because I’m afraid of growing too big to seek comfort in your hugs, too big to stay under the protection and love of such a wonder father like you.

Happy Father’s Day”

Hayun.

Alin kaya sa tatlong iyon ang nararapat kong ibigay sa kaniya?

Sa tingin ko yung ikatlo… 🙂

Napili ko iyon dahil marami nang nagbago kay Papa.  Katulad kanina, habang tumatawid kami sa kalsada kanina, nag-go signal ang driver at walang kahirap-hirap na pinadaan kami. Napaisip ako. Oo nga pala, senior citizen na pala siya.  Humihina na rin ang tuhod niya at madali na ring mapagod.  Kung noon ay hindi ako mabubuhay kung wala ang gabay niya, ngayon, higit niya na kaming kailangan — kaming mga anak niya.  Ganoon din kay Mama.

Dalangin ko sa Panginoon na gabayan Niya pa lalo si Papa, at sana, kahit paano, makita niya na kahit madalas kaming magdebate sa mga bagay-bagay, andito lang kaming lahat para sa kanila ni Mama.  Dalangin ko rin na sana, sa pagdaan ng mga araw, makita ni Papa at Mama ang bunga ng kanilang mga sakripisyo sa aming magkakapatid.

Ang Sapatos

pexels-photo-208465.jpeg

“Hindi kasya ang sapatos, Ma’am,”
sabi ni Saleslady 1.
“Huwag ninyong ipilit, Ma’am!”
At siya’y pinagtawanan.

Hindi naman sa mahirap siyang kausap,
ngunit sadyang masigasig lang siya,
dahil ang sapatos ay kakaiba sa lahat, at
kung hindi rin lang mapupunta sa kaniya,
harinawa’y huwag nang pakinabangan ng iba.

Kaya’t isiniksik niya ang kaniyang paa sa sapatos na maliit,
dahil iyon ang sadya niya’t hiniling mula sa langit;
ngunit upang hindi mapahiya at siya’y tawaging lukarit
sinabi niyang ihahandog niya ito sa isang paslit.

Sa isang paslit na naiwan sa bahay, aniya,
at nanonood sa TV ng mga nakakatawa;
sa isang paslit na nangungulila sa pagtakbo,
dahil hindi maigalaw ang mga paa nito.

Kaya’t bibilhin niya ang sapatos at baka sakaling
ang mundo’y gumalaw at siya ay hatakin;
upang ang bata’y tubuan ng hiraya
at hindi magtatagal, ay magkakangipin.

Pagdaka’y sa counter, nagbayad na siya,
at nang akmang babalutin, ito ang nasabi niya:
“Huwag mo nang ikakahon, para mo nang awa,
at baka mabawasan ang kaniyang hiwaga.”

Ruth Solitario
2009