Isang Araw

Nang mabuksan, isang araw, ang bintana sa aking buhay, nakita ko ang lagusan ng biyayang walang humpay. Pumasok ang hangin, ang araw, ang mga ibon, maging ang awitin ng mga dahon. Ang ganda pala sa labas, wika ko. Hindi ba’t napagmasdan ko na ang bakuran noon? Hindi nga ba’t dito ako lumaki? Sa isang saglit, nabago ang tanawin na para bang pinaglaruan ng kababalaghan ang aking mga nakasanayan, at sila’y nagsuot ng bagong damit at sapatos matapos ipaligo ang mamahaling pabango. Ang ganda, salamat po! wika ko. Nanatili ako sa ilalim ng punong igos at tumula. Inawit ko ang mga awiting maganda. Winika ko ang karunungang matanda, at siniyasat ko ang kahulugan nila. Niyakap ko ang aking mga kapatid, at pinakain ko ang hindi ko kilala. Masaya palang mabuhay sa biyaya. Masaya palang maging malaya, bagamat ‘di ako karapat-dapat.

Isang araw, matutuyuan na ako ng tinta. Isang araw, gigisingin ako ng mga trumpeta. At sa araw na iyon, itataas ko ang aking mga mata at pagmamasdan ang panginorin. Gaya ng bintana, isang araw mabubuksan din iyon, at sigurado, walang salita ang sasapat sa pagtatala ng mga kaganapang sasambulat, hanggang sa pipiliin ko na lamang ang pumikit at damhin ang halik ng hangin sa aking mga pisngi, buhok at balikat. Sa araw na iyon, hindi na rin uso ang pagtutula ng may ligoy, at ang lahat ng bersong kasama ko sa paglipad ay aawitin na ng lahat, para sa Kaniya.

Ruth V. Mostrales

Marso 3, 2010

May paper ako tungkol sa Intrusion Ethics ni Meredith Kline. Sana magawa ko nang buong husay, para sa Kanya.

pagtalima

Kumikitil ba

ng buhay

Ang pag-ibig

Na wagas?

Natitiis ba ng isang

Ama, ang

pagpapahinuod

Ng anak?

 

Tumangis ako

Sa langit

Ngunit ako’y

Tinalikuran.

Natakpan ng

Ulap at ulan

Tumambad ang

karimlan.

 

Ama, masdan mo

Ako, sa aking

Katayuan,

Wala ka bang

Habag, walang

Pagdaramdam?

 

Habang ako’y

Hinahaplos

Ng hagupit

Na masakit,

Sa tuwing

Gumuguhit

Ang hampas

Na mariin;

Masahol pa sa

Hayop ang

Pagtingin sa

Akin —

Wala ka bang

Gagawin

Ama!

Ako ay

Yapusin!

 

Gaya noong

Tayong dalawa’y

Naglalaro

Sa kalangitang

Walang hanggan…

Ama! bakit

Ginawad sa akin

Ang kaparusahan!

 

Ama…

Ako’y napakarumi,

Dala-dala ko

Mga kasalanan

Ng lahat ng

Lahi;

Kaya ba ako na

Ngayo’y

pinapatay,

sinisisi?

Kaya nga ba

Ang iyong mukha

Na ay ikinukubli?

 

Ilayo mo

Ama, ang kopa,

Kung iyong

Magagawa!

O Ama,

Alpha at Omega,

Maawa ka!

  

Ngunit…

 

Ama, dahil ang

Pag-ibig Mo’y

Dalisay,

Heto na ang aking

Mga kamay… at

Bilang pagtalima

Sa nakatakda

Handa kong

lunukin

ang dusa.

 

Upang makita

Nilang hindi

Natatapos

Sa kamatayan

Ang lahat —

Sa likod ng

Balabal ng

kadilima’y

Sumisikat

Ang araw

Kung saan

Matapos ang

Kamataya’y

Ang buhay

Ay ‘di na

magwawakas —

Ang tatlong

Araw

Ay darating din

At lilipas.

 

<a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”><img alt=”Creative Commons License” style=”border-width:0″ src=”http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/3.0/88×31.png” /></a><br />This work is licensed under a <a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”>Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License</a>.

 

Ruth Mostrales, Pebrero 2009