Isang Araw

Nang mabuksan, isang araw, ang bintana sa aking buhay, nakita ko ang lagusan ng biyayang walang humpay. Pumasok ang hangin, ang araw, ang mga ibon, maging ang awitin ng mga dahon. Ang ganda pala sa labas, wika ko. Hindi ba’t┬ánapagmasdan ko na ang bakuran noon? Hindi nga ba’t dito ako lumaki? Sa isang saglit, nabago ang tanawin na para bang pinaglaruan ng kababalaghan ang aking mga nakasanayan, at sila’y nagsuot ng bagong damit at sapatos matapos ipaligo ang mamahaling pabango. Ang ganda, salamat po! wika ko. Nanatili ako sa ilalim ng punong┬áigos at tumula. Inawit ko ang mga awiting maganda. Winika ko ang karunungang matanda, at siniyasat ko ang kahulugan nila. Niyakap ko ang aking mga kapatid, at pinakain ko ang hindi ko kilala. Masaya palang mabuhay sa biyaya. Masaya palang maging malaya, bagamat ‘di ako karapat-dapat.

Isang araw, matutuyuan na ako ng tinta. Isang araw, gigisingin ako ng mga trumpeta. At sa araw na iyon, itataas ko ang aking mga mata at pagmamasdan ang panginorin. Gaya ng bintana, isang araw mabubuksan din iyon, at sigurado, walang salita ang sasapat sa pagtatala ng mga kaganapang sasambulat, hanggang sa pipiliin ko na lamang ang pumikit at damhin ang halik ng hangin sa aking mga pisngi, buhok at balikat. Sa araw na iyon, hindi na rin uso ang pagtutula ng may ligoy, at ang lahat ng bersong kasama ko sa paglipad ay aawitin na ng lahat, para sa Kaniya.

Ruth V. Mostrales

Marso 3, 2010

May paper ako tungkol sa Intrusion Ethics ni Meredith Kline. Sana magawa ko nang buong husay, para sa Kanya.