Ang Pag-ibig ay Paninging Matalim

Kung ang pag-ibig ay nakalaan
sa hanging laging nakayakap,
o sa araw na may pagtingin,
o sa ulang may paglingap…
ano ang nasa pag-ibig
na dapat ikagalak,
kung sa kaibig-ibig lamang
ang buhay niya’y ilalagak?

Sa mundo, ang pag-ibig ay hindi
tiyak, at sa matalino’y hindi
ito payak… subalit
sa natatakot, ito’y handang maging
tapat, at sa kaniyang walang
karikta’y may pangakong kabiyak.

Kung ang pag-ibig naman ay mayroong
paningin, iisipin niyang ito’y
walang halaga sa mundong madilim;
sapagkat ang pag-ibig ay mata na walang
kasing talim, at nakikita nito
lahat ng ikinukubling lihim.

tunay na pag-ibig

Fish in early Christian (Coptic) art Limestone, Egypt, 5th century B. C.) Musée du Louvre, Paris © cliché Chuzeville/RMN

Nakakatakot isipin na ako sa aking kahungkagan ay magsusulat tungkol sa pag-ibig. Hiling ko ang kabutihang loob ng Panginoon!

Marahil masasabi natin na mas madalas na magkakamali muna tayo sa ating pakahulugan sa pag-ibig bago natin mapagtanto kung ano ito. Ano nga ba ang pag-ibig?

Kung pagbabasehan ang karamihan ng mga nasusulat at sinasabi na naglipana sa tabi-tabi, at kung susumahin ang tinutumbok ng lahat ng mga tulang isinulat ng mga nagbabalatkayong mangingibig, malamang matitisod tayo at mahuhulog sa isang patibong — ang pagsangayon sa isang kultura na bulag sa tunay na kahulugan nito.

Narinig ko na ang advice na: “Listen to your heart.” Marahil naisagawa mo na rin ang mungkahing iyon sa iyong pagpili kung sino ang mamahalin, kung kanino sasama, kung ibebreak mo ang iyong bf/gf o kung magsestep up na kayo sa inyong pisikal na relasyon. Ang tanong ko ngayon, matapos mong pakinggan ang marubdob at mapusok mong puso, ano ang nangyari? Hindi nga ba’t mas madalas sa hindi ay ipinagkanulo ka ng iyong sariling puso at ng puso ng iba?

Nakakalungkot isipin na ang puso natin ay mas madalas nating kaaway higit sa kaibigan. Marami itong nalalaman na hindi sinasang-ayunan ng rason. Ito ay mapanlinlang, at walang ibang ginawa kundi hanapin ang ikatutupad ng kaniyang mga pagnanasa. Kung ang dating red light ay nagiging green dahil ito ay sinabi ng iyong puso, mag-ingat!

Kadalasan, ang taong nakikinig sa kaniyang puso ay napagbibigyan sa mga kahilingan ng kaniyang pandamdam. Binubusog ng puso ang sisidlan ng mga emosyon na karaniwan nang iniuugnay sa pagmamahal — pagiging makasarili, matinding selos, pagiging possessive, pagkasangkapan sa ibang tao, pagiging obsessed… samakatwid, ang pagnanais na sambahin ang taong nagmamahal at ang taong minamahal. Hindi kadalasan naririnig ang bulong ng kahinahunan sa tuwing sumisigaw ang bawat tibok ng pusong marupok, at mas madaling sumang-ayon sa puso kaysa salungatin ito.

Hindi ko nilikha ang aking sarili kaya’t hindi ko mapagtitino ang aking puso, anuman ang gawin ko. Tulad ng isang imbensyon, hindi ako ang imbentor nito at gawin ko man ang sa tingin kong mabuti, hindi ko ito lubusang maiintindihan. Ngunit maari akong sumangguni, hindi sa nagdudulot sa akin ng problema, kundi sa lumikha nito na nakakaalam sa bawat kasuluk-sulukan nito. Lubos kong naintindihan ang aking puso nang makilala ko Siya at naintindihan ko kung sino Siya sa aking buhay.

Hindi marahil mas mahalaga na maintindihan ko kung paano umiwas sa mga pasakit na dulot ng masyadong pagtitiwala sa aking puso, ngunit mas mabuti para sa akin na maintindihan ko muna ang Diyos ng pag-ibig na Siya na ring magtuturo sa akin ng mga dapat kong malaman at siyang gagabay sa akin tungo sa isang nakakatuwang paglalakbay mula, patungo at paalis sa aking puso patungo sa Kaniyang kalooban sa aking buhay.

Sa Juan 3:16, makikita natin kung ano ang kahulugan ng tunay na pag-ibig. Buklatin mo sandali ang iyong Bibliya upang mapag-aralan natin. 🙂

Ang tunay na pag-ibig ay mapagbigay. Ito’y handang magsakripisyo, tulad ng ginawa ng Diyos Ama sa paghahandog ng Kaniyang bugtong na Anak upang tayo’y mailihis sa landas ng kasalanan na walang ibang katapusan kundi ang kamatayan. Ito’y handang mag-alay ng kaniyang tinatanging tinatangkilik para sa kaniyang minamahal, tulad ng ginawa ng ating Panginoong Hesu-Kristo na nag-alay ng kaniyang pagtalima sa Kaniyang Ama, hirap man ang dinanas Niya. Taliwas sa iniisip ng iba, ang tunay na pag-ibig ay patuloy na magbibigay, at sisikaping maipaabot ang kaniyang pag-ibig sa minamahal, at hindi motibasyon kailanman ang anumang kapalit.

Ang tunay na pag-ibig ay patuloy na magpapatotoo. Kaya nga matapos ialay ni Hesus ang Kaniyang buhay, Siya’y nabuhay muli upang patunayan na ang bawat pangako Niya bilang mangingibig ng ating kaluluwa ay kaniyang tutuparin! At magpahanggang ngayon, hindi ba’t tayo’y katunayan na si Kristo ay buhay at Siya’y patuloy sa kaniyang pagsuyo sa atin habang nanalangin para sa ating ikabubuti sa dulang ng Diyos Ama bilang ating punong pari at kinatawan? Ang tunay na pag-ibig ay walang katapusan, at ito’y palagiang magbubunga ng mga magagandang bunga na gugustuhin ng lahat, malaman lamang nila na mayroong totoong pag-ibig, at maintindihan lang nila kung paano makakamit iyon.

Ang tunay na pag-ibig ay natututunan sa pamamagitan ng pagtuturo ng Banal na Espiritu sa atin kung sino si Hesus. Sa pamamagitan ng Kaniyang Salita, nalalaman natin sa gabay ng Espiritu kung paano magmahal si Kristo at kung paanong sa araw-araw ay hinihingi Niya sa atin ang pagsunod, pagkat ang tunay na pag-ibig ay masunurin din. Hindi ito suwail sa kabutihan, at galit ito sa kalikuan. Ang tunay na pag-ibig ay matiisin, at handang lumakad sa daang makipot patungo sa buhay. Hindi ito mahihiyang maiba sa karaniwang kaisipan at mamuhay ayon sa katuruan ni Kristo. Handa ang tunay na pag-ibig na magsabi ng “HINDI” kahit ang karamihan ay gagawin ang hindi nararapat sa “ngalan ng pag-ibig.”

Kapag tayo’y nagmamahal, at kung tunay ito, tayo’y napapabilang mga sumasamba sa Diyos ng pagibig, at sa Kaniya lamang. Samakatwid, ang isang taong hindi tunay na nagpasakop sa Diyos ng pag-ibig ay hindi marunong magmahal nang tunay, dahil hindi niya nakikita ang tunay na kahulugan ng pagtalima, sakripisyo, kapatawaran, at buhay na walang hanggan na nasa isipan ni Hesus sa mga sandaling Siya ay ipinapako sa Krus sa ngalan ng pag-ibig ng Diyos Ama.

Grabe, ano?

After having said the above, hindi ko masasabing lubusan ko nang naisaysay ang kagandahan ng pag-ibig ng Diyos, at kailanma’y hindi na ako magkakamali sa pag-intindi nito, ngunit ito ang alam ko — na anuman ang mga katanungan na bumabagabag sa aking puso’t isipan sa ngayon — Jesus is saving the best explanation for last sa Kaniyang pagbabalik.

God bless, Kaibigan.

Puso ng Dagat

Napakaraming alon sa dagat. Hindi mabilang. Ngunit kung iyong pagmamasdan, lahat sila ay iisa — iisang tubig na hinuhulma ng hangin at ng naunang indayog na hindi pa natatapos hanggang sa ngayon.

Nakakatakot. May mga pangil itong sumisipsip sa dugo ng mga pangahas. Nakakatakot siya sapagkat hindi ito kailanman nasisindak ng bagyo, buhawi o ng matinding hagupit ng apoy. Nilulunod niya ang mga batang suwail, at sinisilo ang mga nagtatapang-tapangan.

Sa laot, maraming isda ang nakahanap ng tahanan, nagtatago sila sa bawat pileges ng tubig, malayang lumalangoy sa bilangguan na asul. Masaya silang nakikipaglaro sa mga pangarap na hindi nakamtan ng mga sawi at duwag.

Sa dagat na malimit tagpuan ng nakaraan at kasalukuyan, ang paglalaro ng hinaharap sa entabladong malikot ay nagdudulot ng sindak kaninuman. Bakit asiwa ang tao sa dagat? Marahil dahil ito’y marunong, at marami itong naiipong lihim mula sa mga bukal sa kabundukang sapilitang hinahatak ng kung anong pang-akit na mapanibugho.

Hindi alam ng dagat na siya’y nakakatakot, kaya’t higit siyang dapat katakutan, sabi nila.
Maraming nagmamasid sa malayo, at tinatanong ang sarili kung saan ang puso nito. Marahil narito ang kaniyang kahinaan.

Hunyo 7, 2010
3:45 PM

Bakit Ako Umiibig Sa Iyo, Ginoo ni Emily Dickinson

“Bakit Ako Umiibig Sa Iyo, Ginoo?” salin ng
“Why Do I Love You, Sir?” ni Emily Dickinson

“Bakit ako umiibig sa Iyo, Ginoo?
Sapagkat —
Hindi inuutusan ng Hangin ang Damo
Upang tumugon — kaya’t pagdaan Niya’y
Siya’y hindi mapakali.

Sapagkat batid Niya — at
Hindi Mo batid—
At hindi Natin nalalaman —
Sapat sa Atin
Ang Karunungan na ito’y sadyang gayon.

Ang Kidlat — hindi kailanman sumangguni sa Mata
Kung bakit ito ay pumikit — nang Siya’y nagawi—
Sapagkat alam Niyang pipi ito—
At ang mga dahilan ay hindi nakasilid—
—ng Pangungusap—
Mayroon man — pinipili ng mga Nilalang na mas Pino

Ang Bukang Liwayway— Ginoo—ay hinihimok Ako—
Sapagkat Siya’y Bukang Liwayway—at nakikita ko—
Samakatuwid — sa gayon—
Umiibig ako sa Iyo.

April 5, 2010

At Night ni Sarah Teasdale

full-moon-night-by-l-u-z-a.jpg from http://beyond-school.org/2008/08/14/meaningful/

Sa Gabi ni Sarah Teasdale
Salin sa Pilipino ni Ruth Mostrales

“Manatili kang gising at isipin mo ako,” wika ni Pag-ibig.
“Ipikit mo ang iyong mga mata hanggang umaga,” ayon kay Tulog.
Ngunit ang mga Panaginip ay nagsipagdating at may ngiting
Nagpaunlak sa hiling ni Pag-ibig at Tulog.

Isang Araw

Nang mabuksan, isang araw, ang bintana sa aking buhay, nakita ko ang lagusan ng biyayang walang humpay. Pumasok ang hangin, ang araw, ang mga ibon, maging ang awitin ng mga dahon. Ang ganda pala sa labas, wika ko. Hindi ba’t napagmasdan ko na ang bakuran noon? Hindi nga ba’t dito ako lumaki? Sa isang saglit, nabago ang tanawin na para bang pinaglaruan ng kababalaghan ang aking mga nakasanayan, at sila’y nagsuot ng bagong damit at sapatos matapos ipaligo ang mamahaling pabango. Ang ganda, salamat po! wika ko. Nanatili ako sa ilalim ng punong igos at tumula. Inawit ko ang mga awiting maganda. Winika ko ang karunungang matanda, at siniyasat ko ang kahulugan nila. Niyakap ko ang aking mga kapatid, at pinakain ko ang hindi ko kilala. Masaya palang mabuhay sa biyaya. Masaya palang maging malaya, bagamat ‘di ako karapat-dapat.

Isang araw, matutuyuan na ako ng tinta. Isang araw, gigisingin ako ng mga trumpeta. At sa araw na iyon, itataas ko ang aking mga mata at pagmamasdan ang panginorin. Gaya ng bintana, isang araw mabubuksan din iyon, at sigurado, walang salita ang sasapat sa pagtatala ng mga kaganapang sasambulat, hanggang sa pipiliin ko na lamang ang pumikit at damhin ang halik ng hangin sa aking mga pisngi, buhok at balikat. Sa araw na iyon, hindi na rin uso ang pagtutula ng may ligoy, at ang lahat ng bersong kasama ko sa paglipad ay aawitin na ng lahat, para sa Kaniya.

Ruth V. Mostrales

Marso 3, 2010

May paper ako tungkol sa Intrusion Ethics ni Meredith Kline. Sana magawa ko nang buong husay, para sa Kanya.

Ang Bato / The Rock

ANG BATO
salin sa tula ng makatang Slovak Immanuel Mifsud
salin sa eleganteng Filipino ng makatang si Roberto Anonuevo

May isang bato na ibig kong itago mo.
Nakatago ito sa aking dibdib na kumikirot.
Ibig kong kunin mo iyon, gawing bulaklak
upang bigyan ng mga kulay ng iyong anyo.

Lumuluha ang bato tuwing takipsilim
at bumibigat nang bumibigat nang lubos,
bumibigat sa dugo, bumibigat sa pighati,
at bumibigat sa umiikling paghinga.

Hinihintay nito ang iyong pagdalaw.
Hinihintay yapakan ng hubad mong paa’t
luhuran, nang mahagkan ang iyong tuhod
para sa araw na aangkinin mo ang bato.

http://alimbukad.com/2010/02/26/mga-tula-ng-paglalakbay-ni-immanuel-mifsud/

THE ROCK

Translated by me from the Pilipino translation of Roberto Anonuevo
of Immanuel Mifsud’s poem in Slovak

There’s a rock that I pray you’d keep.
It is hidden inside my chest, aching.
I long for you to take it, make it a flower,
to furnish it with the colors of your form.

This rock sheds tears at sunset
and becomes increasingly very heavy,
heavier with blood, heavier with anguish,
and heavier with shortening breath.

It is waiting for you to walk by,
waiting for the weight of your naked feet,
and knees upon it, to kiss your knees,
for the day when you will possess the rock.

Ruth Mostrales
March 1, 2010

http://courtofreverie.wordpress.com/2010/03/02/the-stone/

ang tulang panagot ni Marco Liwanag

Gumawa si G. Marco Liwanag ng isang mahusay na tulang panagot sa aking tulang “Sa May Dambana”.  Mababasa niyo ang kaniyang tula sa http://alikmata.blogspot.com.

larawan mula sa http://www.igougo.com

Tulang Panagot ni Marco Liwanag

Sa giyagis na damdami’t hilahod na tadhana
‘sang laksang halimaw sa labas ang naglipana
ngingiti na lang sana kung bakit di makuha
ang ligaya at laya inaagaw pang lubha.

at dito sa apat na sulok nitong silid
lalakad lakad ng pabalik balik
paunting tatayo’t maya’y uupo din
mag-iisip ng marami’t susulat ng unti.

sa ganitong kalagayang pinapait ng luha
aba akong nilikha sa latag ng lupa
subali’t dito nga ay aking pakikita
sa lungkot mabubuo ligayang sagana

Aalamin

http://www.thomasnast.com

Aalamin ng buwan ang lihim ng araw, ngunit hindi mula sa kanya.  Mangyari’y palagi siyang pumapanaw at likuran lamang ang handa niyang iharap at ipakita.  Iisip ng paraan ang buwan at susuyuin ang panahon, upang pansamantala’y maglakad muna ito nang paurong, at baka sakaling magtagpo ang liwanag niyang hiram at ang liwanag na ganap, at sa gayo’y magigising siyang mulat.

Aalamin ng buwan ang lihim ng araw, ngunit hindi mula sa kanya.  Mangyari’y palagi siyang pumapanaw at likuran lamang ang handa niyang iharap at ipakita.

Labyrinth

Ang puso kong ito na iyong nilikha, Panginoon, ay inaalay ko sa Iyo.  Ikaw ang lubos na nakauunawa sa tibok nito.  Ang bawat pintig nito mula pa sa simula ay nakatala; ang kilometrong ugat na nakapulupot dito’y inayos Mo.  Kung paanong iniuutos Mo ang bawat hininga na sundan ang mga lagusan at tukuyin ang kinaroroonan ng mga nakatagong silid, at kung paanong ang bawat susi na nakakubli sa kaniyang kasulok-sulukan ay Iyong minarkahan, ang Iyong pag-ibig ang dahilan upang aking maintindihan ang ibig ipahiwatig ng bawat pintig.

Gaya ng isang tinig na galing sa malayo, na ang titik ay hindi ko maitala sa aking papel — ang bawat pintig ng aking puso’y matalinghaga kung mangusap!  Tila ba sa isang lumang lengguwahe ito matatas, isang lengguwahe ng lumang lahing matagal nang nagapi!  Gaya ng mga kasaysayan nitong iniukit sa  papyrus na niyurak ng katandaan, at hindi na maililimbag pang muli, ang mga pangungusap ng aking puso’y mahirap arukin, bagama’t totoong may pahiwatig. 

Bago mahuli ang lahat, at malusaw ang kaniyang mensahe, hiling ko ang iyong pamamalagi, dito, sa aking puso, upang ang tibok nito’y kausapin ako, at sa himig nito’y maki-awit ako, upang sa pintig nito’y magising ako, upang magmahal muli.

Ruth V. Mostrales

January 6, 2010

http://www.youtube.com/watch?v=aBaX1T4VxOw

Huwag

Huwag pakakainin ang haliparot na ibong

nasa likod ng kaniyang hawla,

huwag bibigyan ng susi ang bilanggong

kusang nagpakulong;

higit sa lahat, huwag tatanggap ng bulaklak

(gaano man kahalimuyak) mula sa sepulturerong

namitas lamang sa ibabaw ng

kung kaninong kabaong.

Huwag bubusugin ang ibong nasa pugad na ng iba

at sa kaniya’y huwag pakakandong —

maliban na lamang kung ang kulunga’y

tahanan mong pipiliin, at sa matagalang dusa

ikaw ay matiisin.

Ruth V. Mostrales

November 24, 2009

Pagkabuhay Matapos Humandusay

Pagkabuhay Matapos Humandusay

Namatay ako sa kakahimlay,
pagka’t ang mga mata’y binalot ng tamlay.
Gabi nang mangako silang bituin,
wala nang dilim sa kanilang pagdating.

Sa oras na haliparot, ako’y nag-abang, ngunit
‘Di man lang siya nagsabi nang siya ay tumanang
dala ang tuwang aking pinanghawakan, at
bitbit ang pag-asang pinakaaasam.

Namatay ako ‘sang muli, kaagad,
sa paghihintay at alibadbad.
Diyos ko, mabubuhay pa kaya sa wakas at
gigising pa kaya pagkabukas?

Sabi nila’y ang kulisap na may gintong pakpak
ay hahalik lang sa tinatanging bulaklak.
Sabi nila’y bitawa’t buhayin ang bigong butil at saka
Ibulid sa tabi ng pilapil!

Maging ang bukas daw ay naghihintay rin
Sa tiklop ni dilim na umiiling.
Sino raw ako upang hamakin ang
karunungan ng oras at bituin?

Sabi ng lupa: ang bawat bagay ay hahandusay,
upang umusbong ang bukas at buhay.
Sabi ng puno: ang pagkalustay ng lupang katawan,
ang hudyat ng bagong kaarawan!

Kaya’t magmamatyag akong muli, palagi,
sa Kaniyang pangako at kandili,
Ako’y sisigaw, tatawa at iiyak at
baka sakaling madiligan ang aking pitak.

Ruth Mostrales
11 May 2009

Ang Mas Mahalaga

 

Kailangang taon pa ang lumipas para malaman kong mula pa noon, hindi simpleng kaibigan ang turing niya sa akin.  Pangit kasi ako.  Kung anong paglalarawan ang binibigay ng teksbuk sa anyo ng mga ita, ay malapit sa hitsura ko.  Pero hindi ako ita.  At hindi ko sila kinukutya.  Sabi nga ni Ginoong Francis na taga Assisi, “God, grant me the serenity to accept the things I cannot change,” so ganun na nga ang nangyari.

Pero kahit tinanggap ko ang sarili, maraming pang-aalipusta ang inabot ko dahil ginawa ko ang makakaya para hindi maiba sa kanila.  Yung bang, feeling ko, pretty din ako.  Pambabastos, pang-aalipusta, at pangungutyang di kaya ng maski aso ang inabot ko. 

Ganito ang nangyari sa aking pagkabata.  Nagkaroon ng camping ang aming paaralan.  Natural, may mga aktibidades na dapat salihan ng lahat.  Puwes, ako, napasali sa beauty contest nang wala sa plano.  Malamang aksidente lang yon, dahil walang grupo ang gustong matalo.  Pinalitan ko lang ang isang babaeng maganda, si ___, dahil absent siya.  So nung panahon na iyon may Ms. Universe sa Pilipinas, diba?  At si Ms. Belgium ang ika nila’y pinakamaganda (pero ang nanalo ay si Sushmita).  Sa madaling sabi, ako ang tatayong Ms. Belgium, at hindi Ms. Botswana.  Sa campfire, hindi maikakaila na sa loob-loob nila’y hindi sila inuubo kundi tumatawa.   

 

“Ms. Belgium daw o, ang kapal!” entrada ng isa.

 

“Oo nga, pangit naman!” tirada rin ng isa.

 

Ang bigat ng kamay na kumakaway pag ang gusto’y sabunutan yung umabsent.

Matapos ang lahat (at siyempre natalo kami), ang ngiti ay napalitan ng maraming hikbi sa kadiliman ng gabi.  Maging ang mga kasama ko sa tent ay hindi narinig iyon. 

Nagdulot ito ng malalim na sugat sa aking buhay.  Noon, tila ba hindi ko maintindihan kung bakit sa aming magkakapatid, ako ang kailangang maging pangit.  Minsan, narinig ko si Mama na sinasabi sa isang tita:

 

“Hindi siya maganda, pero siya ang pinakamatalino sa aking mga anak.”

 

Gulp.  Hindi ako makalunok sa pagkaawa sa sarili ko noon.  Masakit pag galing mismo sa iyong mahal na ina.  Yun yung mga panahon na kinikilala mo pa lang ang sarili mo, kumakapa sa dilim sa tunay mong pagkatao, at mga panahong pinapangarap mo ang pagtingin ng iyong crush.  Ang sakit na aking nadama ay nabubuhay pa rin pag hinuhusgahan ako dahil sa aking hitsura.  Hindi ako nagtanim ng galit kay Mama, dahil katotohanan nga siguro ang sinabi niya.  Tama si Mama, hindi ako pahuhuli pagdating sa isa, kaya’t pangit man at magaling, nakakaraos din.

Kaya ganun, akala ko wala nang magkakagusto sa akin.  Akala ko ako lang ang makakatanggap sa akin.

Pero isang araw ang aking kaibigan sa trabaho ay yinaya akong mag-bowling.  Nagkuwento si Pete at sinabi niya na gusto daw niya ang pag-uugali ko.  Masipag daw ako, mature, at matalino.  Hindi raw ako malandi gaya ng ibang babae at iyon daw ang nagustuhan niya sa akin.  Nakatitig lang ako sa kanya habang sinasabi niya yun.  Walang sinabi.  Hinihintay niyang magsalita ako, pero wala akong nasabing nakapagpasaya sa kanya.  Ano ba naman kasi ang dapat isipin ko?   

Naisip ko:  “Baka binibilog niya lang ang ulo ko.”  Ganun naman kasi ang mga lalaki, so, mahirap magtiwala. 

Pero naulit at naulit pa ang aming pamamasyal, at mas naging malalim ang aming pagkakaibigan hanggang sa dumating ang panahon na nahulog na ang loob ko sa kanya.  Pero naging matatag ako.  Hindi ko pinakita ang damdamin ko.  Maraming pagkakataon na tinatanong niya kung guwapo daw ba ang tingin ko sa kaniya.  Tumatango lang ako. 

 

  “Oo na nga, guwapo ka.”  May hitsura kasi siya.

 

“Bakit di mo ako pinapansin?” sabi niya, at ako naman ay magbabanggit ng ibang paksa na sasakyan din naman niya.  Sa isip ko: “Nagagandahan kaya siya sa akin kaya ako pinapansin?”

 

Sabi ng aking kaibigan:

 

“Pren, siya na ang ideal husband mo!  Tanggap ka niya, buong pagkatao mo!”

 

“Sa tagal ng aking pagkukunwari, hindi ko na maiwanan ang pagpapanggap.  So, kakainin ko rin sa bandang huli ang aking sinuka?” sabi ko.

 

“Ganun talaga sis.  Mahal mo siya e.  Ikaw rin, paano pag bigla siyang nawala?” 

 

Kahit gaano kabait ang aking kaibigan, hindi maikakaila na gusto niyang dugtungan ng: “Ikaw rin, wala nang magkakagusto sa iyong gaya niya…” 

Kaya’t hindi nagtagal, matapos pag-isipan nang mas matagal pa ang sinabi at muntik nang sabihin ng aking kaibigan, ako, na puno ng pagdurusa hanggang sa nakilala ko siya, ay nangarap na magtapat na rin ng aking nararamdaman. 

 

 “O, my princess, kumain ka na ba?”

 

Wala akong imik.  Paano ko kaya sasabihin?  Hindi ako tumigil sa pagkukunwaring may ka-text, kaya, nang-asar pa siya:

 

“Am I handsome, princess?” sabi nito, gaya ng dati na parang sirang plaka.  Nagtitinginan na ang mga tao sa paligid. 

 

“Yes, sir, you are husband,” ang sabi ko.  Mali.  Patay.

 

“Anong sabi mo?” sabi niya, na mukhang tuwang-tuwa habang umiinit na ang aking mukha.

 

“Ang sabi ko, “You’re handsome! Bingi ka ba? Bakit ba tanong ka nang tanong?””

 

Katahimikan.  Para bang bigla siyang nawala nang bahagya para makapagmuni-muni.  Sa mga sandaling iyon, parang nasa taas ng aking ulo ang espada ni Damocles at sa anumang oras ay mahuhulog na pag nagkamali siya ng sasabihin.   

 

“Dahil di yun mahalaga.” 

 

“Ha?”

 

“Di bale, alam ko na. Hayaan mo na yun.  Kain na tayo,” yaya niya sabay hila sa aking kamay. 

 

Noon lang ang panahon na wala akong naisip, at wala akong nagawa.  Naubusan na ako ng lakas para sa mga yon.  Habang tangan niya ang aking kamay, para bang puso ko ang hawak niya. 

 

 

 Opo, ako nga po si Damaris Vera…

 

Ruth Mostrales

8 August 2008

Sisidlan ng Ngiti Mong Mahiwaga

 

Bigyan mo ako ng angkop na sisidlan

Ng iyong ngiting hinihigitan

Ang buwan sa rikit sa gabing madilim —

Sa ilalim ng langit, sa iyong piling.

 

Nais kong himay-himayin, intindihin

Ang bawat hibla ng aking damdamin,

At dahil sa iyo, akin ring magagapi

Ang katapangan kong mapagkunwari.

 

Pagkat, walang tutunguhin kung tatalikdan ka,

At natunaw na rin ang hangaring magkubli sa madla;

Kung mamarapatin mong ipahiram sandali

Ang iyong ngiti, isusuot ko sa aking labi.

 

Kung ika’y aalis matapos kong isiwalat

Ang pag-ibig kong hindi kailanman masusukat…

Isabit mo na lamang sa kisame ng kalangitan

Ang iyong ngiti, huwag mong tatakpan!

 

Pagkat buhay ang kapalit kapag ito’y nawala

Sa aking paningin, sa aking diwa; at

Kung ihahandog mo rin lang sa iba —

Maari bang hintayin munang ako’y mawala?

 

Kunsabagay ang langit ay sapat nang lalagyan

Ng pag-ibig kong lagi kang babantayan,

At sa pisngi ng mga ulap, isabit mo siya —

Ang ngiti mong mahiwaga.

   

 

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape

koro ng buhay

ang ibong layas ay walang tahanan

sa lahat ng dako’y may kaibigan

umulan umaraw ay may pahingaan

tinadhanang hindi kailanman magaalinlangan

 

saan kaya bumili ng magandang kasuotan

silang mga lirio sa may kaparangan?

palibhasay sandali lang kung magparamdam

ang kanilang kariktan ay inaasam-asam

 

ang langit ay umiiyak dahil si araw ay nagkubli

ang ilog nagagalak naman sa kanyang pagdadalamhati

ang pagbabalik ng apoy ay panimulang muli

lito ang ‘di nag-aabang sa bawat sandali.

 

ang mga tao’y mapalad kung sila’y kapiling

kahit makailang beses ang tuhod lapnusin

ng lupang gumagalaw habang naghahabulan,

pati gutom ay lunas sa pobreng naglilibang

 

huwag lilimutin ang kwento ng kamusmusan

na nagparikit sa iyong mga napanaginipan

wag buburahin ang pilat ng kabataan

dahil di na tayo babalik doon kailanpaman

 

tayo nang lumipad habang may patutunguhan pa

tayo nang umusbong sa lupang dalisay pa

tayo nang umibig habang ito’y dakila pa

tayo nang mabuhay habang humihinga.

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.

Ruth Mostrales, Pebrero 2009

pag-ibig ng hangal

 

 Sinong mag-aakala na ang araw ay matatapos

Kung ang kaligayahang dulot nito’y di naigagapos

Tila ba ang katapusan ay isang kahangalan

Sa taong nabubulag sa pagmamahalan

 

Ngunit kaparis ng isang awit na sadyang malambing

Na may mga linyang may hagganan din

Tulad ng isang palabas na may mga yugto

Na tumatakbo sa pamamagitan ng mga tagpo

 

Ang pag-ibig ay nagsisimula at natatapos bigla

Kagaya ng hininga na maaaring mawala

Tulad ng isang kaibigan sa araw ng sagana

Na nagtataksil sa panahong ika’y salat na.

 

Ang pag-ibig ng hangal ay madaling bigkasin

At ganun din kabilis kung babawiin

Ang mga pangako niya’y mapagbalatkayo

At ang mga ngiti’y pakitang-tao

 

Ang lihim ay lalabas sa bandang katapusan

Pagkatapos ng ulan ay may kaliwanagan

Sa pamamaalam, may isang taong matutuwa

Sa pagtatapos, ang isang puso’y masisira

 

Tikom ang bibig ng tadhana, kadalasan

Pagkat ang bawat isa’y binigyan ng kalayaan

Kayat huwag iasa sa buwan, bituin ang nararamdaman

Ang pag-ibig ng hangal ay huwag tutularan.

<a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”><img alt=”Creative Commons License” style=”border-width:0″ src=”http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/3.0/88×31.png” /></a><br />This work is licensed under a <a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”>Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License</a>.

 

Ruth Mostrales, Pebrero 2009

 

luha

Ang luha

ay tubig

ng maalong

dibdib,

tanggulan

sa panahon

ng ligalig.  

 

 

Ang luha’y

maalat

at minsan

matamis

kadalasa’y

kakambal

ng tagumpay

at pagtangis.  

 

 

Ang luha’y

awitin

ng pag-irog

na dalisay

ang pagpatak

ay mahinhin

kapag malinis

at tunay.  

 

 

Ang luha’y

walang kulay

at wala ring

hugis.  Ito ri’y

nagpupumiglas

habang

binibigkis.

<a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”><img alt=”Creative Commons License” style=”border-width:0″ src=”http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/3.0/88×31.png” /></a><br />This work is licensed under a <a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”>Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License</a>. 

Ruth Mostrales, Pebrero 2009

pagtalima

Kumikitil ba

ng buhay

Ang pag-ibig

Na wagas?

Natitiis ba ng isang

Ama, ang

pagpapahinuod

Ng anak?

 

Tumangis ako

Sa langit

Ngunit ako’y

Tinalikuran.

Natakpan ng

Ulap at ulan

Tumambad ang

karimlan.

 

Ama, masdan mo

Ako, sa aking

Katayuan,

Wala ka bang

Habag, walang

Pagdaramdam?

 

Habang ako’y

Hinahaplos

Ng hagupit

Na masakit,

Sa tuwing

Gumuguhit

Ang hampas

Na mariin;

Masahol pa sa

Hayop ang

Pagtingin sa

Akin —

Wala ka bang

Gagawin

Ama!

Ako ay

Yapusin!

 

Gaya noong

Tayong dalawa’y

Naglalaro

Sa kalangitang

Walang hanggan…

Ama! bakit

Ginawad sa akin

Ang kaparusahan!

 

Ama…

Ako’y napakarumi,

Dala-dala ko

Mga kasalanan

Ng lahat ng

Lahi;

Kaya ba ako na

Ngayo’y

pinapatay,

sinisisi?

Kaya nga ba

Ang iyong mukha

Na ay ikinukubli?

 

Ilayo mo

Ama, ang kopa,

Kung iyong

Magagawa!

O Ama,

Alpha at Omega,

Maawa ka!

  

Ngunit…

 

Ama, dahil ang

Pag-ibig Mo’y

Dalisay,

Heto na ang aking

Mga kamay… at

Bilang pagtalima

Sa nakatakda

Handa kong

lunukin

ang dusa.

 

Upang makita

Nilang hindi

Natatapos

Sa kamatayan

Ang lahat —

Sa likod ng

Balabal ng

kadilima’y

Sumisikat

Ang araw

Kung saan

Matapos ang

Kamataya’y

Ang buhay

Ay ‘di na

magwawakas —

Ang tatlong

Araw

Ay darating din

At lilipas.

 

<a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”><img alt=”Creative Commons License” style=”border-width:0″ src=”http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/3.0/88×31.png” /></a><br />This work is licensed under a <a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”>Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License</a>.

 

Ruth Mostrales, Pebrero 2009

pakpak

May ibong nakasumpong ng punong mayabong,

Iba’t ibang kulay ang kaniyang mga dahon.

At sa mga sanga, mayroon siyang alfombra

Ng lumot na malambot, nagbibigay ginhawa

Habang sa kaniya’y dumadampi ang hanging mahiwaga.

 

Lumipas ang araw at may mga bulaklak

Na walang anu-ano’y nagsisipaghalakhak.

Sa kanilang kuwentuhan siya ay nakaabang

Hanggang sa isang umaga ay biglang dumaan

Ang katahimikan, na tila may sanggol na natutulog,

Maging ang kaluskos ng langgam ay nakabubulabog.

Ang punong mayabong, sa isang saglit

Ay biglang nagsuot ng koronang matamis. 

 

May nakasumpong sa ibong marikit

Na sa kaniyang palasyo’y laging umaawit —

Nakaka-akit siyang pagmasdan sa tuwi-tuwina

At nakakahalinang pakinggan ang kaniyang mga tula.

Tila nalito ang taong sa di kalayua’y nakikinig

Kung ang awit ba’y galing kaya sa ibang daigdig.

At nangyari ngang bahagya siyang nakalimot

Sa mga bagay na tunay ngang nakayayamot.

Kapahingaan ang nasumpungan, bukod sa ibong

Dinala niya sa bahay upang gawan ng kahon.

Dahil sa pakiwari niya’y ito’y nag-iisa

At lubos na nangangailangan sa kanya —

Inangkin nito ang ibon at hinandugan ng hawla.   

 

Sa kaniyang bagong tahanan, nawala ang biyaya

Ng kalikasan, kaya’t siya rin ay nag-iba.

Ang ibong palangiti ay kinumutan ng pighati —

At ang awit ng tuwa ay napalitan ng dalamhati.

Ang kulay na matingkad, biglang nagdilim,

Kaya’t naghangad ang ibon ng makakapiling.

Dahil sa lungkot na dala ng mga awit niya,

Ang tao’y nagbigay sa ibon ng makakasama —

Samakatwid ay nagdala ng isa pang bihag sa hawla.  

 

May dalawang ibon at sila’y nangungulila

Sa halik at yakap ng hanging sinasariwa

Ang kanilang gunita noong sila’y malaya pa —

Noong mga panahon na sila ay may pakpak pa.

Ang sabi nila:  “Aanhin ang pakpak,

Kung hindi maiunat upang sukatin ang ulap?”

“Aanhin ang kalayawan upang mangarap

Kung pati ang katotohanan ay hindi mayakap?”

Sa lilim ng kisame at ng bumbilyang buwan,

Sa paraiso na kanilang kinahinatnan;

Hindi nagtagal may dalawang ibon na nagka-ibigan

At may dalawang pobreng nakasumpong ng kalayaan.  

 

Pagkat maging ang kulungan ay may pintuan din

At maging ang kalungkutan ay may ngiting nililihim.

Sa pag-ibig ng dalawa na mapagpalaya

Nalipad nila ang kalangitan ng kanilang diwang

Pinag-isa ng kahirapan at pagtitiis,

Maging ang kamatayan ay wala nang bangis.

Kanilang natutunan na mamuhay nang may pagpapahalaga

Sa kung anong biyaya na dumampi sa kanila.

Bagamat sila’y gapi sa tingin ng iba

Sa piling ng bawat isa’y wala nang alinlangan pa.

Maghihintay sa panahong itinakda ng tadhana,

Dumating man ito o hindi na.

 <a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”><img alt=”Creative Commons License” style=”border-width:0″ src=”http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/3.0/88×31.png” /></a><br />This work is licensed under a <a rel=”license” href=”http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/”>Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License</a>.

 Ruth Mostrales, Enero 2009