Ang Magnanakaw ng Sandali

Ang magnanakaw ng sandali ay nariyan na naman, upang umukit ng mga linyang papasulong sa sukatan ng sangkatauhan. Sa pisngi at mukha naman ay tumutuldok siya ng mga nunal — sa mga lupang may hininga na hindi rin magtatagal. Gumuguhit siya sa palad at kaloob-looban, at ang parusa niya’y dama sa mga tuhod at kasukasuhan. Ang hagupit niya’y pagkahapo maging sa binti ng alupihan, kaya’t walang makakatakas sa magnanakaw na iyan! Kahit nga ang mga sanga na bitbit ang mga luntian ay luluhod din sa aba nilang pagpasan. Ang ibong pala-awit ay mamamaos din at pagdaka’y bubulong na lamang ng panghuling panalangin.

Ang magnanakaw ng sandali ay isang kaibigan, sapagkat sa pagdating, pag-alis niya’y ang lahat ay nakaabang, nakatingin. Dahil sa siya’y walang tinatangi, at ang lahat ay binabati — siya ay pagbuksan at sa kaniya’y magpitagan, muli.

Ruth Mostrales
March 29, 2010
June 15, 2009