Halika, Hamog

Halika, Hamog.

Come, Fog.

 

Halika, hamog, sabi ng hangin.

(Come, fog, says the wind.

                                                                               Ako’y hungkag.

                                                                                I am empty.

Wala akong dala-dala

I have nothing to carry

kung saan bumubukadkad ang mga bulaklak

where the flowers bloom

at naghihintay

and are waiting

sa manamis-namis

for the sweet, sweet

na tubig ulan.

water of rain.

Halika, hamog, sabi ng hangin.

Come, fog, says the wind.

                                                                                      Dumuyan ka sa akin,

                                                                                      Sleep on my cradle,

o kung ikalulugod mo, halika’t

or if it pleases thee, come

takpan ang aking dibdib

adorn my décolleté

sa pamamagitan ng iyong mga kumikinang na patak

with your sparkling drops

at hiyas

and amulet

at ng iyong puting lambong na malamig

and of your white veil so cold

bago pa man mapagod ang mga bulaklak

before the flowers grow tired

at pagkatapos nito’y kukupas.

and then, fade.)

 

Ruth V. Mostrales, 9 August 2010

Ang Magnanakaw ng Sandali

Ang magnanakaw ng sandali ay nariyan na naman, upang umukit ng mga linyang papasulong sa sukatan ng sangkatauhan. Sa pisngi at mukha naman ay tumutuldok siya ng mga nunal — sa mga lupang may hininga na hindi rin magtatagal. Gumuguhit siya sa palad at kaloob-looban, at ang parusa niya’y dama sa mga tuhod at kasukasuhan. Ang hagupit niya’y pagkahapo maging sa binti ng alupihan, kaya’t walang makakatakas sa magnanakaw na iyan! Kahit nga ang mga sanga na bitbit ang mga luntian ay luluhod din sa aba nilang pagpasan. Ang ibong pala-awit ay mamamaos din at pagdaka’y bubulong na lamang ng panghuling panalangin.

Ang magnanakaw ng sandali ay isang kaibigan, sapagkat sa pagdating, pag-alis niya’y ang lahat ay nakaabang, nakatingin. Dahil sa siya’y walang tinatangi, at ang lahat ay binabati — siya ay pagbuksan at sa kaniya’y magpitagan, muli.

Ruth Mostrales
March 29, 2010
June 15, 2009

Paraanin

Paraanin ang dayo,
ang dala niya’y mabigat;
bitbit niya ang habagat,
galing pa sa malayo.

At sa bawat paghakbang,
at saka sa paghinga,
pasan niyang iniinda,
ay aba! gumagaang!

Oras ay nagbabawas,
tayo’y nadaragdagan,
‘sang araw ay lilisan
nang ‘di namamalayan.

Pagdating sa bukana
ng mga katapusan,
siya’y sadyang mang-iiwan —
tayo’y mauungusan.

ruth mostrales

August 3, 2009

Protected by Copyscape DMCA Plagiarism Tool