Sa Bawat Ambon, May Pagpapala

Iyong dinidilig ang kaniyang bungkal ng sagana;
Iyong pinapantay ang kaniyang mga bungkal;
Iyong mga pinalalambot ng ambon;
Iyong pinagpapala ang pagsibol niyaon. Psalm 65:10

water rain raindrops drops of water
Photo by Tookapic on Pexels.com

Sa pagdating at pag-alis ng bawat yugto ng ating buhay, at sa pagbabalik tanaw sa pagdaan ng mga panahon, mas naiintindihan natin ang pakay ng ambon — at ito ang pagpapala ng bunga.

Isang pagpapala sa atin na makita ang pag-anod ng mga pinaniwalaang matagal ding kinupkop natin at pinanindigan. Ang pundasyon pala nila’y buhangin. Iyong mga bago, ayon sa patuloy na pagtuturo ng Diyos mula sa Kaniyang Salita, ang pumalit sa kanila.

Unti-unti, ang matigas na lupa ng ating puso ay sumuko sa walang tigil na ambon. Hindi bagyo, kundi ambon — hindi sigaw, kundi bulong. Hanggang sa ngayon, patuloy ito sa pagbasag sa lupang matigas. Marahil sa ganitong paraan lamang maisasakatuparan ang pagsasaka, pagdaka’y ang paghahasik, pagkatapos ang pagusbong, at sa huli, ang pag-ani.

Minsan, kailangang magtakda ng bagong layunin at gumawa ng mga bagong hakbang. Maging ang lakas mong ginugugol sa mga bagay na walang kabuluhan ay bigla mo na lamang ilalaan sa mga adhikaing walang hanggan. Minsan, kailangan nating pumili ng kakaibiganin, at kailangang lisanin ang dating matalik sa puso. Sa bawat pag-alis, may kaakibat itong sakit. Kung hindi tayo magiging marahas sa sa pagbubungkal ng lupa,  hindi ito maihahanda sa pagtatanim.

At sa bawat paglisan, pagsisimula at pamamaalam, isang pagbabali ang kailangang mangyari para sa ikabubuti. Hindi kailanman ito madali, ngunit alam ng Diyos na wala kang pakay na manakit sa iba — gusto mo lang mabuhay para sa Kaniya. Sa palagay ko, kung aalis tayo sa daraanan Niya at hahayaan natin Siyang manguna ay magiging matiwasay ang ating paglalakbay, at magkakaroon ng bunga ang mga hinahangad.

Patuloy lang, at sa bawat hakbang, ang Diyos ang sundan, huwag ang tao, sapagkat ang tao’y nawawala rin. At hindi natin alintana ang bilis — “na ang paguunahan ay hindi sa mga matulin, ni ang pagbabaka man ay sa mga malakas, ni sa mga pantas man ang tinapay, ni ang mga kayamanan man ay sa mga taong naguunawa, ni ang kaloob man ay sa taong matalino;” — Diyos lamang ang panghawakan. Sa huli, tayo’y tatayo sa Kaniyang harapan at magsusulit. Para kanino ka nabuhay sa lupang ibabaw? Pinasan mo ba ang krus nang buong tapang o sumuko ka nang makaranas ng hirap at pangungutya?

close up photography of bible

At dahil sa mga ambon ng nakaraan, mayabong ang mga puno sa kasalukuyan. At dahil sa mga ulan ngayon, may sinisilip tayong ani sa kinabukasan. At ang mga bunga ay darating, dito, at sa langit, para sa iyo at sa akin, kung itataas lamang natin ang ating mga paningin kay Kristong nagtagumpay na. Pero diyan ka lang, manatiling nakatingala upang makita natin Siya sa pagganap Niya sa mga pangakong binitawan Niya sa bawat isa sa atin.

Ang grasya Niya ang pinto sa mga tag-sibol ng iyong buhay.